Roraty

Dlaczego Roraty?

Najbardziej charakterystyczne dla Adwentu, szczególnie w Polsce, są Roraty. Jest to Msza święta ku czci Najświętszej Marii Panny. Odprawiana zwykle wcześnie rano, przed świtem, gromadzi wielkie rzesze wiernych. Szczególnie chętnie w Roratach uczestniczą dzieci, które na początku Mszy świętej idą w procesji z kruchty kościoła do ołtarza z lampionami w ręku. Msza rozpoczyna się przy wyłączonych światłach, mrok świątyni rozpraszają jedynie świece i lampiony. Dopiero na śpiew „Chwała na wysokości Bogu" zapala się wszystkie światła w kościele. Roraty to Msza święta odprawiana ku czci Maryi. Nazwa "roraty" pochodzi od pierwszych słów pieśni towarzyszącej rozpoczęciu Mszy św. w okresie Adwentu: "Rorate coeli de super… (niebiosa rosę spuśćcie nam z góry…)". W Polsce najstarsze ślady Mszy św. Roratniej sięgają XIII w. Podczas śpiewania tej pieśni w Kościele jest zupełnie ciemno, a jedyne światło pochodzi ze świec i lampionów przyniesionych przez wiernych na tę właśnie Mszę św. Świeca roratnia (zwana też roratką) jest jeszcze jednym ważnym symbolem w naszej liturgii. Ta płonąca świeca, ozdobiona często niebieską wstęgą, przypomina nam postać Maryi, Matki Jezusa, która jest dla nas najlepszym przykładem gotowości na przyjęcie oczekiwanego Mesjasza.

Symbole i zwyczaje Adwentu

  • świeca roratnia (roratka) – jest ona symbolem Najświętszej Marii Panny, która niesie ludziom Chrystusa – Światłość prawdziwą. W kościołach umieszcza się ją na prezbiterium obok ołtarza lub przy ołtarzu Matki Bożej. Biała lub niebieska kokarda, którą jest przepasana roratka mówi o niepokalanym poczęciu Najświętszej Marii Panny.

  • wieniec adwentowy – wieniec adwentowy, w formie okręgu, składa się z gałązek choinki, na których umieszcza się 4 świece, symbolizujące 4 niedziele Adwentu. Co niedzielę zapala się kolejną świecę. I świeca jest świecą pokoju, II wiary, III miłości, IV nadziei. Elementy wieńca symbolizują wspólnotę oczekującą w nadziei i radości na przyjście Pana. Znaczenie poszczególnych elementów jest następująca: zielone gałązki – życie, nadzieja; świece – światło, nadchodzącą Światłość; forma wieńca: krąg – powracający cykl życia.

  • kalendarz adwentowy – specjalny kalendarz służący do odliczania dni od pierwszego dnia adwentu do Wigilii Bożego Narodzenia. Pomysł pochodzi z XIX wieku od niemieckich luteranów. Zwyczaj ten znany jest i pielęgnowany w wielu krajach na całym świecie w rodzinach chrześcijańskich.

  • lampion adwentowy – jest to rodzaj lampki, wykonanej w kształcie czworoboku zamkniętego, którego ścianki przypominają gotyckie witraże z symbolami chrześcijańskimi lub scenami biblijnymi. Wewnątrz lampionu umieszcza się świece lub małą żarówkę na baterię. Lampionami oświetla się pierwszą część mszy świętej roratniej, podczas której w kościele pogaszone są światła i panuje symboliczna ciemność. Lampion jest symbolem przypowieści Jezusa o roztropnych pannach, które z płonącymi lampami oczekiwały na przyjście Oblubieńca. (Mt 25, 1-13).

  • wędrująca figura Matki Bożej – zwyczaj ten praktykowany jest w wielu polskich parafiach. Polega na przyjmowaniu figury Matki Bożej z kościoła po roratach przez to dziecko, którego serduszko, z zapisanymi dobrymi uczynkami wykonanymi dnia poprzedniego, zostało wylosowane przez księdza odprawiającego roraty. Najczęściej dziecko i jego rodzina przyjmują figurę Matki Bożej na jeden dzień.

Symbolika

  • Zapalanie świec oznacza czuwanie i gotowość na przyjście Chrystusa. Wiąże się to ze słowami Chrystusa, który określał siebie mianem "światłości świata".

  • Świeca symbolizuje przebaczenie przez Boga nieposłuszeństwa Adama i Ewy wobec Niego. Świeca zapalana w II niedzielę adwentu stanowi symbol wiary patriarchów Narodu Izraelskiego jako wdzięczność za dar Ziemi Obiecanej. III z kolei świeca odnosi się do radości króla Dawida, który celebruje przymierze z Bogiem. Zaś ostatnia świeca symbolizuje nauczanie proroków, głoszących przyjście Mesjasza. W Wigilię Bożego Narodzenia wszystkie palące się świece stanowią symbol bliskości "przyjścia" Jezusa.

  • Światło świec w wieńcu oznacza nadzieję.

  • Zieleń stanowi symbol trwającego życia.

  • Natomiast kształt kręgu symbolizuje wieczność Boga, który nie ma początku ani końca, oraz wieczność życia Chrystusa.

  • Zaś całościowo wieniec adwentowy jest symbolem wyczekującego w miłości i radości Ludu Bożego. Stanowi także symbol zwycięstwa i godności królewskiej. Jest formą hołdu dla oczekiwanego Chrystusa jako zwycięzcy, króla i wybawiciela.

Bardzo serdecznie zachęcamy,

szczególnie dzieci i młodzież do uczestniczenia w Mszach świętych roratnich,

które sprawowane są w naszym kościele w każdy dzień Adwentu

o godzinie 17.00,

STATUT PARAFIALNEJ RADY DUSZPASTERSKIEJ.

STATUT PARAFIALNEJ RADY DUSZPASTERSKIEJ.

Pilzno_przed_burza_10Parafialna Rada Duszpasterska stanowi, zgodnie z kan. 536 CIC, ciało doradcze, które pod kierownictwem Proboszcza Parafii lub Rektora kościoła – w ramach ustawodawstwa diecezjalnego – czuwa nad organizacją życia duszpasterskiego w danej wspólnocie wiernych. Przy kościołach rektoralnych funkcjonują lokalne Rady Duszpasterskie, których status jest identyczny ze statusem Parafialnych Rad Duszpasterskich. Nie tworzy się Rad Duszpasterskich w ośrodkach sprawowania kultu nie będących parafią ani rektoratem.

W realizacji swoich zadań Rada Duszpasterska kieruje się celami określonymi przez kan. 1254 §2 CIC uwzględniając specyfikę duszpasterską danego ośrodka. Za swój podstawowy cel Rada Duszpasterska ma współodpowiedzialne wspieranie kapłanów w organizacji życia duszpasterskiego danej wspólnoty. Realizując ten cel opracowuje ona roczne plany duszpasterskie, animuje działalność grup duszpasterstwa specjalistycznego, koordynuje prowadzone formy duszpasterstwa, inspiruje działalność charytatywną, troszczy się o podejmowanie inicjatyw duszpasterskich uwzględniających zachodzące przemiany społeczno-kulturowe.

W skład Rady Duszpasterskiej wchodzą trzy grupy członków: wybrani, urzędowi oraz mianowani przez Księdza Proboszcza lub Rektora kościoła. Liczba członków Rady pochodzących z wyboru dokonanego przez wspólnotę wiernych nie może być mniejsza od liczby członków mianowanych przez duszpasterza.

3 .1 Z urzędu należą do Rady:

  1. Proboszcz lub Rektor piastujący równocześnie funkcję przewodniczącego Rady.

  2. Delegat księży wikariuszy, którzy pracują w danym ośrodku duszpasterskim.

  3. Delegatka sióstr zakonnych zatrudnionych w danym ośrodku duszpasterskim.

  4. Przedstawiciel wspólnoty zakonnej prowadzącej na terenie parafii duszpasterstwo w kościele, który nie stanowi rektoratu.

  5. Przedstawiciel osób świeckich zatrudnionych w pracy duszpasterskiej danego ośrodka (katecheci, organista, kościelny).

  6. Przedstawiciel stowarzyszeń katolickich działających w danym ośrodku.

 

3.2 Przedstawiciele poszczególnych grup wymienieni w § 3.1. zostają wyłonieni w wyniku wzajemnej konsultacji między członkami odnośnej grupy.

Zależnie od wielkości ośrodka i stopnia zaangażowania wiernych, liczba wybieranych członków Rady wynosi 6-10. Jej dokładną wielkość określa Proboszcz lub Rektor, uwzględniając potrzeby duszpasterskie ośrodka.

Zastępca przewodniczącego Rady (= Proboszcza lub Rektora) zostaje wybrany na jej pierwszym posiedzeniu zwykłą większością głosów. Może nim być jedynie osoba świecka. Jeśli dwaj kandydaci uzyskają jednakową liczbę głosów, przeprowadza się osobne głosowanie jedynie nad wyłonioną dwójką. Jeśli ponownie uzyskają oni jednakową liczbę głosów, zastępcą przewodniczącego zostaje starszy z nich. Podczas pierwszego posiedzenia zostaje również desygnowany sekretarz Rady, którego obowiązkiem jest prowadzenie protokołów ze wszystkich zebrań Rady.

Częstość zebrań Rady zależy od aktualnych potrzeb duszpasterskich. Minimum stanowią dwa zebrania w roku. Zebrania takie zwołuje Przewodniczący, przekazując zaproszenia przynajmniej dwa tygodnie przed zebraniem. Zebrania nadzwyczajne mogą być również zwoływane, kiedy połowa członków Rady wyrazi takie życzenie na piśmie skierowanym do Sekretarza Rady.

Do ważności uchwał Rady wymagany jest udział w jej posiedzeniu 50% wszystkich członków. Wnioski wiążące wymagają akceptacji przez więcej niż połowę obecnych na posiedzeniu członków Rady. W przypadku równej liczby głosów, o przeprowadzonej uchwale decyduje głos przewodniczącego.

Proboszcz lub Rektor dysponuje prawem veta także w stosunku do każdej z uchwał przyjętych większością głosów. Jego sprzeciw powoduje nieważność uchwały.

Jeśli 2/3 członków Rady zgłosi zastrzeżenia do veto wniesionego przez Przewodniczącego, sprawę rozstrzyga Biskup Diecezjalny.

Kadencja Rady trwa 5 lat. Poszczególni członkowie dysponują możliwością wcześniejszej rezygnacji ze swego członkostwa.

W przypadku sformułowania uzasadnionych zarzutów personalnych wobec poszczególnych członków mogą oni zostać wykluczeni z Rady, jeśli propozycja taka uzyska 2/3 głosów obecnych podczas posiedzenia członków Rady.

W przypadku śmierci lub zmiany miejsca zamieszkania członka Rady pochodzącego z wyboru, na jego miejsce pozostali członkowie Rady zwykłą większością głosów wybierają nowego członka.

W przypadku śmierci lub zmiany miejsca zamieszkania członka Rady pochodzącego z nominacji, na jego miejsce Przewodniczący Rady mianuje nowego członka.

W przypadku zmiany urzędowych członków Rady, kadencja pozostałych członków nie ulega skróceniu. Rada funkcjonuje więc mimo zmian na stanowiskach Proboszcza, Rektora czy Księży Wikariuszy. Decyzję o ewentualnym rozwiązaniu Rady może podjąć jedynie Biskup Diecezjalny po wnikliwym zbadaniu zaistniałej sytuacji.

Posiedzenia Rady nie mają z reguły charakteru publicznego. Mimo to można na nie zapraszać ekspertów i konsultantów, którym nie przysługuje jednak prawo głosu.

Rada Duszpasterska funkcjonuje przez powołanie do życia szeregu komisji czy zespołów. Działające dotychczas Komitety Budowy Kościoła mogą zostać włączone w struktury Rady Duszpasterskiej. W uzasadnionych przypadkach, stosownie do decyzji miejscowych duszpasterzy, mogą one jednak również zachować dotychczasową autonomię.

Członkami Rady mogą być jedynie praktykujący katolicy, którzy przyjęli sakrament bierzmowania i są znani z nienagannych zasad moralnych. Zasady ich wyboru określa osobny regulamin.

Maksymalna długość uczestnictwa w Radzie Duszpasterskiej wynosi trzy kadencje, tzn. 15 lat.

Wraz z przyjęciem niniejszego statutu ulegają modyfikacji zasady zawarte w Statucie Parafialnej Rady Duszpasterskiej przyjętym przez IV Synod Diecezji Tarnowskiej (Dokumenty synodalne, ss. 305n)

† Józef Życiński – BISKUP TARNOWSKI

Tarnów, 15.09.1992 r.

Nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy

Nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy

w Parafii pod wezwaniem Św. Jana Chrzciciela:

Środa: 9.00, 17.00 (w okresie zimowym)

                   18.00 (w okresie letnim)

Rys historyczny

imagesHZT2SGY5W XIV wieku książę opolski Władysław dostaje we władanie Ruś Czerwona. W czasie podróży po powierzonych mu ziemiach znajduje – jak głosi tradycja – w prywatnej kaplicy zamku bełskiego od dawna łaskami słynący wizerunek Bogurodzicy, Podczas napadu Tatarów wpadła tam strzała przez okno i utkwiła w obrazie. Gdy zamek uchroniono przed grożącym mu oblężeniem, książę postanawia zabrać cudowny obraz na Śląsk. W roku 1382, posłuszny wewnętrznemu natchnieniu, sprowadza z Węgier OO. Paulinów do Częstochowy i powierza im wizerunek Matki Bożej. Górę, na której stanęła pierwsza, tymczasowa drewniana fundacja, nazwano Jasna. W roku 1430 wieść o licznych dziękczynnych wotach, złożonych w skarbcu jasnogórskim, zwabiła bandę rabusiów, zarażonych błędami sekty Husytów. W czasie napadu na klasztor udało im się wywieźć Cudowny Obraz. Jak głosi tradycja, w miejscu, gdzie dziś stoi kościół św. Barbary, konie przestraszone ustały i dalej nie chciały ciągnąć wozu. Wówczas jeden z łupieżców rzucił obraz w błoto i w ślepym gniewie pociął go szablą; po czym wszyscy zbiegli. Wkrótce OO. Paulini odnaleźli szczątki rozbitego Wizerunku. Wieść głosi, że obmyto go wodą ze źródła, które miało w tym czasie wytrysnąć. Do dziś dnia źródło bije, a wierni uważają jego wodę za cudowną. Powiadomiony o napadzie król Władysław Jagiełło sam zajął się sprawą odnowienia Obrazu. Sprowadził do Krakowa najlepszych artystów. Wywiązali się oni znakomicie z powierzonego im zadania. Ślady cięć miecza, widoczne na obliczu Jasnogórskiej Pani, przypominają o usiłowaniu zniszczenia obrazu. W roku 1621, za panowania Zygmunta III, dowództwo wojsk walczących z Turkami oddano w ręce Karola Chodkiewicza. Rycerski hetman gorącą miłością i czcią otaczał Matkę Boża Jasnogórska. W czasie oblężenia polskich chorągwi pod Chocimiem przez 5 krotnie liczniejsze siły tureckie, zarządził Chodkiewicz gorące modlitwy o ratunek do Częstochowskiej Pani. Mądry wódz wiedział doskonale, że Polska powstrzymując pochód Turków na zachód, broni katolicka Europę przed zalewem islamu. Nie wątpił wiec, że w szlachetnym dziele obrony chrześcijaństwa dozna pomocy Matki Chrystusowej. Po miesięcznym oblężeniu, 10 października, w polskim obozie została tylko jedna beczka prochu. Hetman zaczął już wątpić w dalsza możliwość obrony. Kierowany jednak ufnością ku Maryi, postanawia dalej walczyć. Jednocześnie zwiększa szturm modlitwy błagalnej. I właśnie dnia 10 października Turcy tak wielkie ponieśli straty, iż pierwsi prosili o rozejm. Okazało się później, że w tym samym czasie o. Oborski, jezuita, miał na modlitwie widzenie. Zobaczył, jak Stanisław Kostka prosi matkę Boża o laskę zwycięstwa dla Polaków i zostaje przez Nia wysłuchany. W podziękowaniu za szczęśliwe zażegnanie dalszej wojny zarówno hetman, jak ówcześnie panujący król Władysław IV złożyli dziękczynne wota Jasnogórskiej Pani. W roku 1655 wojska szwedzkie zajęły prawie bez boju ziemie Rzeczypospolitej Polskiej. Szlachta i możnowładcy zdradzili króla Jana Kazimierza i przeszli na stronę Karola Gustawa. Po krótkiej walce ostatni poddał się Kraków. Wkrótce najeźdźcy postanowili również i Częstochowę obsadzić własną załogą. Zupełnie nieoczekiwanie spotkali się z zaciętym oporem. O. Augustyn Kordecki wierzył jednak w zwycięstwo. Wspaniale to wyraził Sienkiewicz, wkładając w usta Przeora następujące słowa: „Chociaż wszystkie cnoty w duszy polskiej zagasły, jednak jeszcze coś pozostało, bo pozostała miłość i cześć dla Najświętszej Panny, a na tym to fundamencie reszta odbudowana być może”. Słuszne okazało się przekonanie O. Kordeckiego, że jeśli choć jedna kula wroga padnie na Jasną Górę, cały kraj odwróci się od Szwedów. Nadzieja bohaterskiego Przeora nie doznała zawodu. Twierdza Jasnogórska mimo ogromnych trudności broniła się bohatersko przez pięć tygodni. W tym czasie cały kraj stanął już do walki z najeźdźcą. Dnia 24 grudnia gen. Muller, oblegający klasztor, otrzymuje rozkaz wycofania swoich wojsk. W ciągu kilku miesięcy Polacy zbrojnie wyzwalają się z wrogiej okupacji. Nikt do dzisiejszego dnia nie ma wątpliwości, że kraj zawdzięcza odzyskaną wolność najświętszej Pannie. To Ona natchnęła wodza w białym habicie do nierównej walki. Po ludzku sądząc, szaleństwem była obrona niewielkiej twierdzy, gdy większą część kraju zajęły już wojska szwedzkie. „Ale dla Boga nie ma nic niemożliwego” (Łk 1, 37). 1 kwietnia 1656 roku Jan Kazimierz w katedrze lwowskiej złożył swoja koronę przed obrazem Bogurodzicy i ślubował wiekopomnymi słowami: „Wielka Boga – Człowieka Matko, Ja, Jan Kazimierz, za zmiłowaniem Syna Twojego Króla Królów… i Twoim miłosierdziem król… Ciebie za Patronkę moja i za Królową państw moich obieram…” Król, legalna i oficjalna władza Rzeczypospolitej, składa losy Państwa w ręce Matki Boga po wszystkie czasy, jako wieczystej Królowej. Za zezwoleniem obecnego w czasie ślubów legata papieskiego, biskupa Vidoniego, wezwanie: „Królowo Korony Polskiej” zostaje włączone do Litanii loretańskiej. Jan Kazimierz był przekonany, że Maryja uratowała kraj od nawały szwedzkiej i tylko Ona potrafi obronić naród przed dalszymi najazdami. Przecież król zdawał sobie sprawę, że jemu Polacy mogą odmówić posłuszeństwa, jak to już raz uczynili, natomiast dla obrony Maryi, dla Jej chwały pójdą zawsze i wszędzie, choćby na śmierć. Niechże, więc Ona rządzi i króluje, a on będzie pokornym sługa i narzędziem w Jej dłoniach. Królowa Polski nie zawiodła położonej w Niej ufności. Niemal w każdym stuleciu, w każdym zdarzeniu historycznym możemy dostrzec Jej kierującą rękę.

1dcfd872060603a96af692925e7d014eW obecnej dobie jesteśmy również świadkami wyraźnego wpływu Jasnogórskiej Pani na dzieje kraju. W roku 1956 upłynęło 300 lat od ślubów Kazimierzowych. W Polsce w tym czasie narastają trudności dla życia religijnego. Ksiądz Prymas Kardynał Wyszyński i inni Biskupi nie mogą wypełniać swoich obowiązków. Wtedy znowu z Jasnej Góry przychodzi światło – natchnienie: Maryja, podobnie jak 300 lat temu, tak i teraz znowu pospieszyła z pomocą. 26 sierpnia, w święto Częstochowskiej Pani, milionowa rzesza wiernych obległa Jasna Górę. Było to oblężenie modlitwy, ofiary i pokuty. Zostały wówczas ponowione śluby Jana Kazimierza. Tym razem Naród przyrzekał wierność matce i Królowej oraz błagał o uwolnienie Księdza Prymasa i o wolność dla całego Kościoła w kraju. Zaledwie dwa miesiące kazała Matka czekać swoim dzieciom na spełnienie ich próśb. W ostatnia sobotę października Kardynał Wyszyński wraca do Warszawy i obejmuje swoje obowiązki. Dziękując za modlitwy, mówi: „Prosiłem w więzieniu, że jeżeli ma przyjść wyzwolenie, niech przyjdzie przez Matkę Boża, a znakiem tego zwycięstwa będzie Jej dzień i Jej miesiąc. I tak się stało”. W roku 1683 wojska tureckie niszcząc, paląc i mordując dotarły pod Wiedeń. Zagrożona została cała chrześcijańska Europa. Wówczas papież bł. Innocenty XI wysyła swego posła do Jana III Sobieskiego z prośbą: „Synu, ratuj chrześcijaństwo i kulturę Zachodu”. Jednocześnie przybywają posłowie niemieccy z błaganiem o ratunek. Polski król nie waha się. Wezwanie Ojca chrześcijaństwa do obrony Kościoła Chrystusowego jest dla niego święte. Zapisane zostały słowa, którymi Jan III Sobieski przemawiał do swoich wojsk: „Bóg dał mi moc, iżbym widział, jak rycerze Chrystusowi rozproszą ordy pogańskie, a wy nie trwóżcie się w sercach waszych… Zali nie zwa nas już w świecie przedmurzem chrześcijaństwa? Zali nie przysięgaliśmy, że do ostatniej kropli krwi bronić będziemy wiary naszej świętej?…” Sobieski szybkim marszem prowadzi wojsko pod Wiedeń. Po drodze wstępuje do Częstochowy, gdzie cały dzień się modli. Służy do Mszy św. i przystępuje do Komunii św. pokornie prosząc Najśw. Dziewicę o zwycięstwo. To samo czyni w Piekarach Śląskich. Na kilka godzin przed rozpoczęciem walki król rzuca wojsku hasło: „W Imię Panny Maryi, Panie, Boże, dopomóż!”. O drugiej po południu ruszyła husaria do ataku śpiewając Bogurodzicę. Kroniki podają: „Nim noc zapadła, Maryja kierując miecze sług swych, starła pyszne rogi Turczynowi, a padło ich wówczas 25 tysięcy, gdy polskich rycerzy tylko tysiąc”. Król Jan III wysyła do Ojca sw. Wiadomość: „Przyszedłem, zobaczyłem, Bóg zwyciężył”. W podziękowaniu za zwycięstwo Sobieski złożył bezcenne wota na Jasnej Górze. Także i w obecnych czasach Naród Polski ma ambicję wspierania Kościoła Chrystusowego. Gdy nadeszła 1000 – letnia rocznica Chrztu, tak zwane Milenium, Episkopat wezwał Naród do oddania się w Macierzyńska niewolę Maryi za Kościół Powszechny. Jak za czasów Jana Sobieskiego, tak i teraz Matka Boga pragnie nas mieć ku pomocy swemu Synowi żyjącemu w Kościele świętym. W roku 1717 obraz Jasnogórskiej Królowej Polski został z polecenia papieża Klemensa XI uwieńczony złotymi koronami. Święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny, 8 września, wybrano na dzień koronacji. W uroczystościach brali udział liczni duchowni, wojewodowie, szlachta i prosty lud. Wszystkich około 150 tysięcy. Jedna z wielu łask zanotowanych tego dnia było uzdrowienie studenta z Wielunia. Walenty Habenda musiał przerwać naukę z powodu poważnej choroby strun głosowych. Od 4 lat nie przemówił słowa. Podczas modlitwy o uzdrowienie zawołał nagle: „Najświętsza Panno!” Od tej chwili mówił już zupełnie normalnie. Akt koronacji Królowej Polski miał duże znaczenie dla zachowania jedności Narodu, rozdartego w kilkadziesiąt lat później przez trzech zaborców. Polacy przedzierali się przez kordony graniczne, aby siłę i moc wytrwania czerpać przed obliczem Maryi – Królowej tego państwa, które według planów i zamiarów ludzkich już nigdy nie miało istnieć. Wiedzieli zaborcy o sile spływającej na Naród z Jasnej Góry. W okresie powstania styczniowego władze carskie uznały Matkę Boska Częstochowska za główna Rewolucjonistkę. Żołnierze carscy – jak mówią kroniki – działając z rozkazu, „wojowali z pieśniami, rozstrzeliwali modlitwy”, konfiskowali obrazki i medaliki Maryi Jasnogórskiej. Wszelkie jednak prześladowania, z więzieniem i zsyłka włącznie, wzmagały tylko cześć i miłość do Królowej Polski, rozbudzając jednocześnie świadomość narodową.

Podobnie działo się w zaborze pruskim. Żadne zaplanowane wynarodowienie nie odnosiło skutku, bo każdy Polak był gorącym czcicielem Najświętszej Panny. Oba te elementy, religijny i narodowy, zespolone w nabożeństwie do Maryi, Królowej Polski, dały podstawę przyszłej jedności i wolnej Ojczyzny. Po I wojnie światowej w wyzwolonej Polsce cześć dla Królowej Jasnogórskiej jeszcze bardziej wzrasta i staje się powszechna. Do Niej dążą liczne pielgrzymki ze wszystkich zakątków kraju. Przybywają kobiety, aby dziękować za dar wolności, przynoszą Matce Bożej berło i jabłko – insygnia władzy królewskiej. W roku 1936 20 tysięcy studentów składa Jasnogórskiej Pani akademickie ślubowanie wiernej służby Bogu i Ojczyźnie. W dwa lata później 100 tysięcy młodzieży ze wszystkich diecezji staje w barwnych strojach ludowych przed tronem Królowej Narodu. Przybywają też niezliczone organizacje, cechy rzemieślnicze, ugrupowania społeczne. Wota wiszące na ścianach kaplicy opowiadają historię tych spontanicznych pielgrzymek.

Po II wojnie światowej Kościół w Polsce znowu szuka pomocy u Matki Najświętszej na Jasnej Górze. Dnia 8 września 1946r. Kardynał Prymas August Hlond na Jasnej Górze wspólnie ze wszystkimi biskupami polskimi, w obecności miliona wiernych powierza cały kraj Niepokalanemu Sercu Matki Boga i Królowej Polski. W roku 1956 w 300 – lecie ślubów Jana Kazimierza półtoramilionowa rzesza przedstawicieli Narodu składa jasnogórskie śluby wierności swojej Królowej i Jej Boskiemu Synowi.

W roku 1966 przeżywaliśmy głośne na całym świecie i obchodzone na różnych kontynentach Milenium – Tysiąclecie wiary Narodu. Trzeci maja w Częstochowie, w święto Jasnogórskiej Królowej, Polska oddaje się w macierzyńska niewolę Maryi za Kościół Powszechny. Papież Paweł VI stwierdza: „Jest to akt najwyższej pobożności. Nie mogliście nic lepszego uczynić”. Jasna Góra w czasach obecnych jest duchowa stolica Narodu. Tu kilka razy do roku gromadzi się cały Episkopat. Tu corocznie przybywają pielgrzymki różnych zawodów ze wszystkich krańców naszej Ojczyzny: lekarze, pielęgniarki, nauczyciele, studenci, maturzyści sa też i grupy stanowe: kobiety, dziewczęta, mężczyźni o młodzież męska. Co roku na 15 sierpnia garną się do Częstochowy piesze rzesze pielgrzymów. Droga ich niekiedy sięga 300 km. W roku 1976 w pieszej pielgrzymce warszawskiej przybyło na Jasna Górę 18 tysięcy pątników. Większość z nich stanowiła młodzież, w tym także akademicka. Na Jasna Górę przyjeżdżają też gromadki naszej Polonii zagranicznej, najczęściej z USA, a także pielgrzymki obcokrajowców, zwłaszcza Słowaków, Francuzów, Włochów, Węgrów i Niemców. W dni świąteczne można zaobserwować niekończące się kolejki ludzi czekających na spowiedź przy kilkudziesięciu konfesjonałach. W ciągu roku OO. Paulini rozdają około miliona Komunii św. Fakty te świadczą, że Sanktuarium Jasnogórskie jest ośrodkiem przemiany życia, nieustannie bijącym źródłem łask. Jak w wiekach poprzednich naszej historii, tak i obecnie im bardziej zwracamy się do swojej Matki i Królowej, tym większe otrzymujemy dobrodziejstwa. W roku 1957 Prymas Polski Kardynał Stefan Wyszyński zabiera do Rzymu wierna kopię Jasnogórskiego Obrazu, przeznaczona na wędrówkę po całym kraju. Papież Pius XII uroczyście poświęca ja i błogosławi plan peregrynacji. 26 sierpnia Pani Jasnogórska w swoim nowym, pięknym wizerunku, wychodzi z Jasnej Góry, aby nawiedzić każda świątynię, aby spojrzeć w ręce każdego Polaka. W każdej parafii obraz przebywa 24 godziny. W tym czasie nieustannie odprawiają się Msze św., trwają adoracje i modlitwy. Ludzie wypraszają u Matki i Królowej niezliczone łaski. Oto jedna z nich według relacji pewnej kobiety: „Dwóch moich braci przestało praktykować. Od kilku lat nie spowiadali się… Błagałam Matkę Boża, by ratowała wiarę moich braci. Chciałam ich przygotować do uroczystości Nawiedzenia, ale bałam się, aby moje namowy nie miały odwrotnego skutku. Tak już nieraz, niestety, bywało. Ufałam, że tym razem Matka Boża przyjdzie mi z pomocą. Razem z kolegami w pracy postanowiliśmy kupić kwiaty dla naszej Matki. Nie było ich na miejscu. Poszłam więc do najstarszego brata i mówię: ponieważ jeździsz do pracy do miasta, musisz mi kupić kwiaty. Zaraz się zainteresował, z jakiej okazji. Odpowiedziałam mu, jak tylko umiałam, o wędrówce Królowej Polski. Zaczął wypytywać o szczegóły. Czułam, że Ona sama mi pomaga. Za kilka dni uklękłam w kościele, aby przyjąć Komunię sw. Podnoszę oczy i widzę naprzeciw obu moich braci, również oczekujących na Pana Jezusa. Wierzę, że to Najsw. Panna doprowadziła ich do spowiedzi”. W roku 1966 Obraz odstawiono na Jasna Górę z nakazem niewywożenia go stamtąd. Nawiedzenie jednak trwa nadal. Płonąca świeca i pusta rama symbolicznie przedstawiają duchowa obecność Królowej Narodu. Łaski nawróceń nie sa mniejsze. 80 – 90 procent ludzi, czasem wszyscy mieszkańcy danej miejscowości przystępują do sakramentów świętych. Tak trwa do 18 czerwca 1972 roku. Od tego czasu bez przeszkód Jasnogórska Matka znowu w swoim budzącym zachwyt wizerunku jedna swe dzieci ze swoim Synem. Wędruje ciągle, niestrudzenie po polskich wioskach i miastach. Tymczasem powstają inne kopie Jasnogórskiego Obrazu. Za ich pośrednictwem Królowa Polski pomaga swoim dzieciom w Australii, w Afryce, a także w Ameryce, gdzie wiele polskich parafii, drużyn harcerskich i różnych organizacji polonijnych czci obraz Częstochowskiej Pani. Na szczególna uwagę zasługuje kult Jasnogórskiej Maryi w Amerykańskiej Częstochowie w Doylestown.

 

Por. Fras, Matka Boska Częstochowska, Królowa Polski. Jasna Góra 1939. Stefan Kardynał Wyszyński, biografia w fotografiach. Orchard Lake, Michigan 1969. Zeszyty naukowe KUL.XIV (1971) nr 3 (55). O. SYKSTUS, Sprawozdanie roczne ruchu pielgrzymów na Jasnej Górze. Kronika Nawiedzenia, maszynopis.

 

Pieśń na rozpoczęcie: Nowenna do Matki Bożej Nieustającej Pomocy

 

2015-09-19 15.11.15O Maryjo, witam Cię!

O Maryjo, kocham Cię!

O Maryja, pobłogosław

Wszystkie dzieci swe!

Modlitwa rzymska:

O Matko Nieustającej Pomocy. Z największą ufnością przychodzę dzisiaj przed Twój święty obraz, aby błagać o Twoją pomoc. Nie liczę na moje zasługi, ani na moje dobre uczynki, ale tylko na nieskończone zasługi Pana Jezusa i na Twoją niezrównaną miłość macierzyńską. Tyś patrzyła, o Matko, na rany Odkupiciela i na Krew Jego wylaną na krzyżu dla naszego zbawienia. Tenże Syn Twój umierając dał nam Ciebie za Matkę. Czyż, więc nie będziesz dla nas, jak głosi Twój słodki tytuł: Nieustającą Wspomożycielką? Ciebie więc, o Matko Nieustającej Pomocy, przez bolesną mękę i śmierć Twego Boskiego Syna, przez niewypowiedziane cierpienia Twego Serca, o Współodkupicielko, błagam najgoręcej, abyś uprosiła mi u Twego Syna tę łaskę, której tak bardzo pragnę i tak bardzo potrzebuję.

Ty wiesz, o Matko Przebłogosławiona, jak bardzo Jezus – Odkupiciel nasz pragnie udzielać nam wszelkich owoców Odkupienia. Ty wiesz, że skarby te zostały złożone w Twoje ręce, abyś je nam rozdzielała. Wyjednaj mi przeto, o Najłaskawsza Matko u Serca Jezusowego tę łaskę, o którą w tej nowennie pokornie proszę, a ja z radością wychwalać będę Twoje miłosierdzie przez całą wieczność. Amen.

Pieśń:

Czytanie zgłoszonych próśb, na zakończenie, których celebrans dodaje: O Maryjo, usłysz błagania nasze!

 

Prośby wspólne, po których wszyscy powtarzają: Błagamy Cię, Matko Nieustającej Pomocy.

Za chorych, abyś ich uzdrowiła

Za strapionych, abyś ich pocieszyła

Za płaczących, abyś im łzy otarła

Za sieroty i opuszczonych, abyś im Matką była

Za biednych i bezbronnych, abyś ich wspomagała

Za błądzących, abyś ich na drogę prawdy sprowadziła

Za kuszonych, abyś ich z sideł szatańskich wybawiła

Za upadających, abyś ich w dobrym podtrzymała

Za grzeszników, abyś im żal i łaskę spowiedzi wyjednała

O wysłuchanie wszystkich próśb naszych

Pieśń:

Czytanie zgłoszonych podziękowań, na zakoń­czenie, których celebrans dodaje:

O Maryjo, przyjmij dziękczynienie nasze!

Podziękowania wspólne, po których wszyscy powtarzają: Dziękujemy Ci, Matko Nieustającej Pomocy.

Za uzdrowionych z choroby

Za pocieszonych w strapieniu

Za ocalonych z rozpaczy

Za podtrzymanych w zwątpieniu

Za wyzwolonych z mocy grzechu

Za wysłuchanych w błaganiu

Za litość nam okazaną

Za miłość Twoją macierzyńską

Za dobroć Twoją niezrównaną

Za wszystkie łaski nam i innym wyświadczone

Pieśń:

Modlitwa:

O Maryjo, Matko Nieustającej Pomocy, która z taką czułością z tego cudownego obrazu na nas spo­glądasz, z dziecięcą ufnością śpieszymy do Twych stóp z naszymi wspólnymi prośbami. Racz spojrzeć na nas łaskawie i wysłuchać nasze błagania. Przyjdź nam z pomocą w wielorakich potrzebach naszych. Błagamy Cię o to najusilniej i najgoręcej: pomagaj nam nieu­stannie.

Wezwania, po których wszyscy powtarzają: Pomagaj nam nieustannie

Wielka Matko Boża

Pośredniczko nasza u Boga

Matko świętej wytrwałości

Wszechmocy błagająca

Szafarko łask wszelkich

Tronie miłosierdzia Bożego

Poręko naszego zbawienia

Pogromczyni mocy piekielnych

Kotwico naszej nadziei

Umocnienie słabych

Ucieczko uciśnionych

Żywicielko głodnych

Opatrzności ubogich

Cudowna lekarko w chorobach

Ratunku ginących grzeszników

Nadziejo zrozpaczonych

Patronko Misji świętych

Wychowawczyni powołań kapłańskich

Strażniczko czystości

Mistrzyni życia duchowego

Opiekunko rodzin

Czuła Matko sierot

Zbawienie umierających

Pani naszych losów

Przewodniczko pewna do nieba

Obrono nasza na sądzie

Wybawicielko z czyśćca

Modlitwa wspólna: Pod Twoją obronę…

Módlmy się:

Prosimy Cię, Panie Boże, dozwól nam, sługom Twoim, cieszyć się trwałym zdrowiem duszy i ciała, a za przyczyną Najświętszej Maryi, zawsze Dziewicy, racz nas uwolnić, od doczesnych utrapień i obdarzyć wieczną radością. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.

Do Ciebie, Matko, szafarko łask

  1. Do Ciebie, Matko, szafarko łask, * Błagalne pienia wciąż płyną. * Twa dobroć świeci nad słońca blask, * Nadzieją Tyś nam jedyną. * = W cierpienia czas pomocą darz i nieustannie ratuj nas!
  2. Gdy Twojej chwały niebieski tron, * Daleki duszy cierpiącej, * Spoglądnij na nas przez obraz on * Pomocy Nieustającej. * = W cierpienia czas…
  3. Twe oczy jakże łaskawe są, * Pociąga sło­dycz z nich Twoja, * Ufamy mocno, że ulżysz łzom, * I wsparciem staniesz się w znojach. * = W cierpienia czas…

REKOLEKCJE     WIELKOPOSTNE

20.03 – 24.03.2016

20.03  Niedziela Palmowa

         godz. 630               – Msza św. z kazaniem wstępnym dla wszystkich
         godz. 800               – Msza św. z kazaniem dla wszystkich
         godz. 900               – Msza św. z kazaniem dla wszystkich
         godz. 1030            – Msza św. z kazaniem dla dzieci szkolnych
         godz. 1200             – Msza św. z kazaniem dla wszystkich
         godz. 1600             – Nabożeństwo Pasyjne – Gorzkie Żale z kazaniem pasyjno – rekolekcyjnym
         godz.1700              – Msza św.

21.03  Wielki Poniedziałek

        godz. 630, 900        – Msza św. z kazaniem dla wszystkich

        godz. 10.30           – Msza św., – Dzieci szkoły podstawowej

        godz. 12.00            – Msza św., szkoły średnie

        godz. 1800              – Msza św. z kazaniem dla rodziców

        godz. 1900                  – Msza św. z kazaniem  dla młodzieży pracującej i uczącej się poza LO

22.03   Wielki Wtorek

godz. 630, 900          – Msza św. z kazaniem dla wszystkich

godz. 10.30             – Dzieci szkoły podstawowej

godz. 12.00             – Msza św., średnia, gimnazjum                 .

godz. 14.00             – Msza św. z kazaniem dla chorych i podeszłych wiekiem, spowiedź dla nich od godz.1300

godz. 1800               – Msza św. z kazaniem dla rodziców

godz. 1900                    – Msza św. z kazaniem  dla młodzieży pracującej i

uczącej się poza LO

23.03  Wielka Środa              D z i e ń   S p o w i e d z i

godz. 630, 930           – Msza św. z kazaniem dla wszystkich

godz. 1200                – Msza św. z kazaniem dla dzieci i młodzieży szkół średnich oraz gimnazjum

– Zakończenie rekolekcji.

godz. 1800               – Msza św. z kazaniem dla wszystkich

24.03  Wielki Czwartek    

godz. 9.00            Liturgia Słowa Bożego    – kazanie na zakończenie rekolekcji

– Błogosławieństwo – Uroczyste zakończenie rekolekcji

godz. 1800            Liturgia Słowa Bożego z kazaniem dla wszystkich również dla dzieci szkolnych i młodzieży

                                      – Uroczyste zakończenie rekolekcji

                                      – Ceremonie Liturgii Wielkoczwartkowej

REKOLEKCJE POPROWADZĄ   OJCOWIE REDEMPTORYŚCI Z WARSZAWY.

Wypominki

 

„Książę izraelski Juda za poległych swoich żołnierzy
złożył ofiarę przebłagalną w świątyni,
aby zostali uwolnieni od grzechu”

89pb_446

 

Wszystkim Parafianom pragniemy zaproponować modlitwy wspominkowe za naszych bliskich zmarłych:

  • Wypominki Jednorazowe – modlimy się za naszych zmarłych zapisanych na kartkach każdego dnia w czasie oktawy Wszystkich Świętych. Jednorazowa ofiara za wypominki jest dobrowolna. W przypadku wypominków rocznych ofiara za jedną duszę wynosi tyle, ile intencja mszalna. Formularz PDF,  Formularz Word-Doc
  • Wypominki Roczne – modlimy się za naszych zmarłych przez cały rok przed niedzielną mszą św. o godz. 6.30 i 10.30. Wypominki roczne polegają na tym, że przed niedzielną mszą św. kapłan wymienia dane dusze z imienia lub nazwiska (w zależności od tego, jak ktoś sobie zażyczył), a następnie odmawiane są modlitwy: 1 raz – Ojcze nasz, 10 razy – Zdrowaś Maryjo, 3 razy Wieczny odpoczynek oraz na zakończenie modlitwa o zbawienie wieczne dla tych dusz. Formularz PDFFormularz Word. Doc.

Ten rodzaj wypominków istnieje w większości parafii w Polsce. Przez cały rok, gdy przychodzimy w niedzielę na eucharystię, trwa żywa pamięć modlitewna o naszych bliskich zmarłych. Pamiętajmy też o tym, że jeżeli my teraz modlimy się za zmarłych, to Boża Sprawiedliwość sprawi, że za nas również ktoś z naszych bliskich będzie się modlił. Gdy Pan powoła nas do wieczności, wtedy nic nam nie będzie potrzebne, tylko modlitwa za nasze zbawienie.

Wypominki prosimy składać w kancelarii parafialnej lub u któregoś z kapłanów w zakrystii przed lub po mszach św.

Pamięć o zmarłych

  1. Przez cały listopad w parafiach katolickich odprawiane są tzw. „wypominki”. To szczególna pamięć o zmarłych. Polegają na wyczytywaniu imion i nazwisk osób nieżyjących. Zanoszone są za nich też modlitwy i śpiew. Tradycja sięga X wieku. Kościół nieustannie powierza w modlitwie zmarłych, gdyż droga do wiekuistego odpoczynku jest, dzięki Miłosierdziu Boga, zawsze otwarta. Jan Paweł II w rozważaniach na „Anioł Pański” w listopadzie 2003 roku powiedział: „Modlitwa za zmarłych jest ważną powinnością, bowiem nawet jeśli odeszli w łasce i w przyjaźni z Bogiem, być może potrzebują jeszcze ostatniego oczyszczenia, by dostąpić radości nieba”.
  2. Wypominki są po to, abyśmy mieli pewność, za kogoś się modlimy. Często nie wiemy, kto potrzebuje naszego wsparcia duchowego, ale że ludzie go potrzebują, to jest oczywiste. Widzimy, że są grzechy, słabości, upadki. Dlatego nasza modlitwa za zmarłych jest niezbędna. Tę modlitwę powinniśmy składać poprzez ręce Matki Najświętszej. Poszukując głębszego sensu „wypominek” należy zatrzymać się na 12 rozdziale 2 Księgi Machabejskiej. Wyróżnia się wypominki jednorazowe, oktawalne, półroczne i roczne. Wierni na kartkach wypisują zmarłych i przynoszą je do swoich duchownych. Wypominki jednorazowe odczytuje się na cmentarzu, oktawalne przez osiem dni od dnia Wszystkich Świętych (często połączone z nabożeństwem różańcowym), a roczne – przez cały rok przed niedzielnymi mszami.

***

wieczka_UF_bigJuż w czasach machabejskich, czyli w II w. przed Chr., modlitwa za zmarłych jest ważnym elementem, który ma wyprosić ich zmartwychwstanie. Szczególnie ważna ta modlitwa jest wówczas, gdy nie ma pewności co do zbawienia danej osoby zmarłej (pewność mamy wtedy, gdy osoba zmarła jest beatyfikowana). We wczesnych wiekach stosowano tzw. dyptyki. Odczytywanie imion zajmowało dużo czasu, gdyż istniały aż trzy listy. Dwie z nich odczytywał tylko biskup. W liturgii eucharystycznej sprawowanej w starożytnym Kościele odczytywano tzw. dyptyki, na których chrześcijanie wypisywali imiona żyjących biskupów, ofiarodawców, dobrodziejów, ale także świętych męczenników i wyznawców, oraz wiernych zmarłych. Imiona odczytywano głośno toteż trwało to bardzo długo. Drugą listę, listę świętych, odczytywał sam biskup, a nie ksiądz. Następnie wyliczano imiona świętych Wreszcie trzecia lista, którą również czytał biskup, zawierała imiona zmarłych. Te trzy listy recytowano jednym ciągiem; dzieliło je tylko trzykrotne, krótkie odezwanie się chóru. Na koniec biskup śpiewał uroczystą modlitwę, w której prosił Boga, aby wpisał imiona żywych i umarłych pomiędzy wybrańców. Poprzez ceremonię wyliczania imion wyrażano więź wspólnoty i miłości, łączącą wszystkich członków Kościoła chwalebnego (święci), cierpiącego (zmarli) i walczącego (żyjący). Umieszczenie imion w dyptyku świadczyło o trwaniu w jedności ze wspólnotą kościelną, a skreślenie o wyłączeniu z niej. Po wyczytaniu, dyptyki kładziono na ołtarzu, na którym sprawowano Eucharystię. Z czasem, dyptyki zastąpiono wspomnieniami nie zawierającymi już imion wszystkich wiernych, o których Kościół pamięta, lecz tylko imiona jednego czy kilku wskazanych celebransowi.

Dzisiejsze wypominki, są właśnie kontynuacją starożytnych dyptyków i mają podobny sens. Są wyrazem miłości i jedności całego Kościoła: pielgrzymującego na ziemi i tego, który przeszedł już granicę śmierci. Pisząc imiona zmarłych na kartkach wypominkowych, a następnie je odczytując wyrażamy wiarę, że ich imiona są zapisane w Bożej księdze życia. Znaczenie wypominek jest tym większe, że podobnie jak w starożytności, tak i dzisiaj, związane są one z Eucharystią. W intencji zmarłych wypisanych na kartkach wypominkowych odprawiana jest Msza św.

Pamiętajmy też o odpuście zupełnym, który możemy uzyskać w miesiącu listopadzie pod zwykłymi warunkami jeden raz dziennie, modląc się za zmarłych:

list-do-ciebie1

  • Od południa w uroczystość Wszystkich Świętych i w Dniu Zadusznym – przez pobożne nawiedzenie kościoła, odmówienie Ojcze nasz i Wierzę w Boga, oraz dowolnej modlitwy w intencjach Ojca Św. Wymagane są także pozostałe warunki potrzebne do uzyskania odpustu zupełnego, a mianowicie: stan łaski uświecającej (ewentualnie odprawienie spowiedzi św.) i przyjęcie Komunii św., zachowanie wolności od przywiązania do jakiegokolwiek grzechu.

  • W dniach od 1 – 8 listopada odpust można uzyskać, nawiedzając cmentarz, modląc się w dowolny sposób za zmarłych i spełniając przy tym pozostałe – wspomniane już –  zwykłe warunki.
  • W pozostałe dni można zyskać odpust cząstkowy wypełniając wyżej wymienione warunki.

 

W naszej parafii wypominki jednorazowe odmawiamy każdego dnia miesiąca Listopada o godz. 16:30 – przed Mszą świętą wieczorną, zaś wypominki roczne w każdą niedzielę 15 minut przed Mszą świętą o godz. 6:30 i 10:30. 

 

Stowarzyszenie Rodzin Katolickich

 

 

198Oddział Stowarzyszenia Rodzin Katolickich przy naszej parafii liczy 20 osób. W wyniku wyborów prezesem została Elżbieta Dziedzic.

Praca Oddziału głównie koncentruje się na zgłębiania nauki Kościoła i włączaniu się w życie parafii podczas nabożeństw, z racji organizowanych uroczystości, przez objęcie stałej opieki rodziny wielodzietnej.

Z inicjatywy Stowarzyszenia rokrocznie obchodzony jest Dzień Rodziny 15 maja, który jest okazją do przeżywania jubileuszu małżeńskiego z okazji 25 i 50-lecia ślubu. Stowarzyszenia Rodzin Katolickich w swym dorobku ma też inicjatywy związane z obroną życia i pielęgnowaniem wartości, z równoczesnym występowaniem przeciw deprawacji dzieci i młodzieży.

Stowarzyszenie Żywego Różańca

Historia Stowarzyszenia Żywego Różańca

 Od połowy XIX wieku najbardziej popularną rópobrany plikżańcową wspólnotę modlitewną stanowi Stowarzyszenie Żywego Różańca, założone przez Paulinę Jaricot (1799–1862) w Lyonie w roku 1826. „Najważniejszą… rzeczą i najtrudniejszą jest uczynić różaniec modlitwą wszystkich” – napisała wtedy. Każdy człowiek może znaleźć w ciągu dnia kilka minut, aby odmówić dziesiątek różańca, czyli jedną tajemnicę. Paulina Jaricot zaczęła organizować piętnastoosobowe grupy, nazwane później «żywymi różami». Każda z osób tworzących piętnastkę zobowiązywała się do odmawiania jednej tajemnicy, czyli wszyscy razem odmawiają codziennie cały różaniec. Wszystkich członków róży dotyczy taka sama zasługa jakby odmówili cały różaniec. Nieodmówienie tajemnicy nie oznacza grzechu, a utratę zasługi. Celem Stowarzyszenia Żywego Różańca jest według Założycielki wspieranie modlitwą, ofiarą duchową i materialną działań misyjnych Kościoła. Dziełu Pauliny Jaricot udzieliło poparcia wielu biskupów oraz ojciec generał Zakonu Kaznodziejskiego, który przyłączył Stowarzyszenie Żywego Różańca do wielkiej historycznej dominikańskiej Rodziny Różańcowej, obejmującej Bractwa Różańcowe i Różaniec Wieczysty. Wkrótce papież Grzegorz XVI wydał ‚breve’ aprobujące stowarzyszenie. Żywy Różaniec w krótkim czasie rozprzestrzenił się w całej Francji, a następnie na świecie. Po pięciu latach, w roku 1831, Paulina Jaricot napisała:
„Liczba odmawiających dziesiątek różańca rośnie z niewiarygodną szybkością we Włoszech, Szwajcarii, Belgii, Anglii i wielu regionach Ameryki. (…) Wszędzie, gdzie tworzą się piętnastki, można zauważyć nie notowane wcześniej umacnianie się dobra”. Kilka lat później dodała: „Stopniowo stajemy się zjednoczeni w modlitwie ze wszystkimi ludźmi świata”.

Papież Leon XIII w breve z 13 czerwca 1881 roku napisał m.in.
„Paulinie Jaricot … zawdzięczamy szczęśliwy pomysł rozdzielenia wśród piętnastu osób piętnastu dziesiątków Różańca. W ten sposób … cudownie rozpowszechniła i uczyniła nieustanną modlitwę do Matki Bożej”. Gdy kilkadziesiąt lat później powstały Papieskie Dzieła Misyjne, Żywy Różaniec w naturalny sposób stał się ich wiernym współpracownikiem.

Jan Paweł II kiedy rozpoczął 25. rok swojego pontyfikatu w liście apostolskim zatytułowanym «Różaniec Dziewicy Maryi» ogłosił Rok Różańca. Ojciec Święty wprowadził nową część różańca, tajemnice światła, uwzględniające lata publicznej działalności Pana Jezusa, «aby różaniec w pełniejszy sposób można było nazwać streszczeniem Ewangelii». Odtąd cały różaniec liczy 20 tajemnic, czyli żywe róże składają się z 20 osób.

Rytuał Żywego Różańca

 Obecnie Żywy Różaniec istnieje w każdej parafii. Parafialna wspólnota Żywego imagesRóżańca jest jednostką autonomiczną, tzn. wspólnoty parafialne nie łączą się w struktury ogólnokrajowe, czy światowe. W Polsce obowiązuje Rytuał Żywego Różańca, opracowany przez ojca Szymona Niezgodę OP w roku 1977 dla uczczenia stulecia objawień Matki Bożej w Gietrzwałdzie, zatwierdzony przez Prymasa Polski, Stefana kardynała Wyszyńskiego.

Członkowie Żywego Różańca mogą dostąpić odpustu zupełnego, pod zwykłymi warunkami, osiem razy w roku, mianowicie:

  • w dniu przyjęcia do Żywego Różańca,
  • Narodzenia Pana Jezusa (25 XII),
  • Ofiarowania Pańskiego (2 II),
  • Zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie (25 III),
  • Zmartwychwstania Pańskiego (zgodnie z kalendarzem liturgicznym),
  • Wniebowzięcia Matki Bożej (15 VIII),
  • w święto Królowej Różańca świętego (w naszej Parafii w pierwszą niedzielę października)
  • oraz Niepokalanego Poczęcia Maryi (8 XII).

images (3)Żywy Różaniec i jego znaczenie to:

  1. Życie według Ewangelii, która jest fundamentem i źródłem życia chrześcijańskiego. Różaniec jest modlitwą ewangeliczną, ponieważ zawiera Modlitwę Pańską i Pozdrowienie Anielskie oraz ewangeliczne Tajemnice naszego odkupienia. Z tego powodu Różaniec nazywamy streszczeniem lub zbiorem najważniejszych prawd Ewangelii.
  2. Życie wiarą, nadzieją i miłością, należeć bowiem do Żywego Różańca znaczy – wierzyć w istnienie Boga i wierzyć Bogu, który przemawia, ufać Bogu i w Jego dzieło zbawienia oraz kochać Boga, a w Bogu i dla Boga ludzi. (…)
  3. Żywy Różaniec składa się z ŻYWYCH RÓŻ. Każda Róża posiada piętnaście osób, z których każda odmawia codziennie jeden dziesiątek różańca czyli jedną tajemnicę, połączoną z rozważaniem. W ten sposób odmawiany jest w Róży codziennie cały Różaniec – piętnaście tajemnic. Jest to jakby wieniec różany składany u stóp Królowej.

Przynależność do Żywego Różańca

  1. Przyjmowanie do Żywego Różańca dokonuje się w kościele, najlepiej przy ołtarzu Matki Bożej, po Mszy św. lub nabożeństwie.
  2. W każdej parafii należy prowadzić Księgę Żywego Różańca, do której wpisuje się imię i nazwisko przyjętych.
  3. Przyjęcie do Żywego Różańca odbywa się bez uroczystych ceremonii i polega na wpisaniu imienia i nazwiska do Księgi, w miejsce osoby, która umarła lub na stałe wyjechała.
  4. Na czele Róży stoi zelator lub zelatorka oraz ich zastępcy. Zelatorów mogą wybierać sami członkowie Żywego Różańca przy współudziale ks. Dyrektora.
  5. Każda Róża obiera sobie Patrona, od którego bierze nazwę. Wszyscy zelatorzy Żywych Róż tworzą RADĘ ŻYWEGO RÓŻAŃCA, która spośród siebie wybiera Przełożonego i zastępcę.

Miesięczna zmiana tajemnic różańcowych

banner_zywyrozaniec

Raz w miesiącu członkowie Żywego Różańca dokonują zmiany tajemnic różańcowych. Istnieje podwójny system zmiany tajemnic, mianowicie przez losowanie lub przez ciągłą kolejność tajemnic. Zmiana tajemnic w kościele następuje po Mszy św. lub po wieczornym nabożeństwie. Zawsze przewodniczy jej ks. Proboszcz, który w kilku słowach zachęca do życia chrześcijańskiego, podaje miesięczną intencję, błogosławi tajemnice przyniesione przez zelatora do ołtarza, wymienia nazwiska zmarłych w ostatnim miesiącu członków Żywego Różańca, odmawia jeden dziesiątek Różańca i kończy nabożeństwo pieśnią maryjną.

images (1)Obowiązki w Żywym Różańcua:

  • Zasadniczym obowiązkiem jest zapisanie imienia w Księdze i odmawianie codziennie jednego dziesiątka różańca.
  • Udział w miesięcznej zmianie tajemnic różańcowych.
  • Częste przystępowanie do Sakramentów świętych oraz udział w procesjach maryjnych.
  • Rozszerzanie czci Maryi przykładem życia i działalnością apostolską.
  • Odważne stawanie w obronie wiary i Kościoła na wzór św. Dominika.
  • Udział w pogrzebie zmarłego członka Żywego Różańca oraz w modłach za spokój jego duszy. (…)

Członkowie Żywego Różańca mogą zyskać odpust zupełny pod zwykłymi warunkami, osiem razy w roku:

  • W dniu przyjęcia do Żywego Różańcaimages (2)
  • Narodzenia Pana Jezusa
  • Zmartwychwstania Pańskiego
  • Zwiastowania Najśw. Maryi Pannie
  • Wniebowzięcia Matki Bożej
  • Królowej Różańca św.
  • Niepokalanego Poczęcia Maryi
  • Ofiarowania Pańskiego.

Dziewczęca Służba Maryjna

  maryjny kopia miniDSM istnieje w parafii św. Jana Chrzciciela w Pilznie od dawna. Praktycznie od czasu kiedy Ks. Arcybiskup Jerzy Ablewicz zachęcił dziewczęta diecezji tarnowskiej do zrzeszania się po to, aby czcić i naśladować Maryję w Jej cnotach- pilzneńskie dziewczęta wstępowały w szeregi DSM-u, a opiekę nad nimi sprawowały siostry ze Zgromadzenia Sióstr Służebniczek BDNP.

Obecnie parafia św. Jana Chrzciciela w Pilznie ma dwie grupy DSM.

  • Jedna grupa w Strzegocicach, do której należy 28 dziewcząt i 2 przewodniczki. Przewodniczkami są: Paulina Urban i Sylwia Papiernik.
  • Druga grupa w Pilznie, do której należy obecnie 33 dziewczynki i cztery przewodniczki. PrzewodniczkaDSM logomi są: Agata Dębska, Monika Miśkiewicz, Anna Barszcz i Edyta Noga. Opiekunką obydwu grup DSM- jest s. M. Jozuela Zima.

Członkinie DSM- u w Pilznie spotykają się w każdą sobotę o godz. 10.00. W Strzegocicach spotkania odbywają się w środy o godz. 16.00.

Podczas spotkań pogłębiamy swoja wiarę przez modlitwę oraz wiedzę na temat Maryi i świętych. Uczestniczymy także w zabawach i konkursach. Ponadto organizujemy pielgrzymki do miejsc świętych, uroczystą Mszę św. z okazji przyjęcia nowych członkiń do grupy, spotkanie mikołajkowe i opłatkowe oraz inne służące integracji we wspólnocie. W naszej grupie jest radośnie i rodzinnie. Dziewczynki należące do grupy wypełniają także powierzone im obowiązki Dziecka Maryi, uświetniają odpusty i procesje swoją obecnością oraz czuwają w ciemnicy i przy Grobie Pańskim w czasie Triduum Paschalnego. Członkinie DSM-u wymieniają swoje doświadczenia korzystając również z wakacyjnych wyjazdów organizowanych dla tej grupy, kursu dla przewodniczek i skupień organizowanych przez Zgromadzenie Sióstr Służebniczek BDNP.

 

Parafialny Odział „CARITAS”

 

Parafialny Odział „CARITAS”

 

logo-caritasWe wszystkich parafiach naszego dekanatu swoją działalność prowadzi Parafialne Oddziały Caritas. Razem jest to ponad 150 osób. Tradycyjnie na święta Bożego Narodzenia i Wielkanocy przygotowywane są paczki dla rodzin wielodzietnych oraz dla osób samotnych. Do osób tych wysyłane są również życzenia świąteczne.

Co roku wspólnie z Ośrodkiem Pomocy Społecznej w Pilznie organizowana jest Wigilia dla osób biednych i samotnych. Ponadto przeprowadzamy akcję pod hasłem: „Pomóżmy dzieciom przetrwać zimę”. W sklepach są wystawiane kosze, do których składana jest żywność, która potem rozdawana jest najuboższym rodzinom. Podczas Ferii Zimowych w Strzegocicach Parafia Pilzno w porozumieniu z Dyrekcją Szkoły Podstawowej organizuje zimowisko dla dzieci. Od grudnia do marca w Pilznie przy kościele wydawane są gorące zupy samotnym i bezdomnym z naszego środowiska.

Dzieci i młodzież w większości szkół na terenie naszego dekanatu objęte są dożywianiem. Ponadto udzielane są systematycznie zapomogi z tytułu różnych przypadków losowych. Parafia Pilzno co roku organizuje zbiórkę darów na Ukrainę (żywność, odzież).

W poszczególnych parafiach rozprowadzane są świece, baranki, znicze, kartki świąteczne, książki i palmy – dochód przeznaczany jest dla biednych i bezrobotnych. Parafialne Oddziały Caritas włączają się czynnie w przeprowadzanie zbiórek koło kościołów na rzecz: KUL, Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie czy „Dzieła Nowego Tysiąclecia”.images

Parafialny Oddział Caritas systematycznie biorą udział we wspólnej modlitwie i rekolekcjach organizowanych przez Diecezjalny Caritas. W każdy I piątek miesiąca w Pilźnie – Parafialny Oddział Caritas prowadzi Koronkę do Miłosierdzia Bożego. W październiku różaniec za chorych w Wielkim Poście Drogę Krzyżową.

Informator

Parafia rzymskokatolicka

p.w. św. Jana Chrzciciela

w Pilznie.

 

  1. Województwo – Podkarpackie
  2. Powiat – Dębica
  3. Gmina – Pilzno
  4. Diecezja – Tarnowska
  5. Dekanat – Pilzno
  6. Parafia erygowana: prawdopodobnie 1354 roku
  7. Wezwanie parafii: Świętego Jana Chrzciciela
  8. Kościół parafialny: murowany, zbudowany w 1364 roku, a rozbudowany w 1452 roku
  9. Odpust parafialny:
  • Uroczystość Świętego Jan Chrzciciela
  • Najświętszej Maryi Panny Różańcowej (pierwsza niedziela października)

10. Kościoły oraz kaplice filialne i zakonne:

  • Kościół OO. Karmelitów – Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia
  • Kaplica w Strzegocicach
  • Kaplica w Biełowach
  • Kaplica Kozia Wola

11. Mieszkańcy parafii:

  • kapłanów – 4 
  • katolików – 4 800

12. Cmentarz:

  • parafialny
  • kaplica cmentarna

     13. Szkoły na terenie parafii:

  • Publiczna Szkoła Podstawowa im. Władysława Jagiełły w Pilźnie
  • Publiczne Gimnazjum im. Obrońców Ojczyzny w Pilźnie
  • Rzemieślnicza Zasadnicza Szkoła Zawodowa w Pilźnie im. bł. Karoliny
  • Liceum Ogólnokształcące im. Sebastiana Petrycego