STATUT PARAFIALNEJ RADY DUSZPASTERSKIEJ.

STATUT PARAFIALNEJ RADY DUSZPASTERSKIEJ.

Pilzno_przed_burza_10Parafialna Rada Duszpasterska stanowi, zgodnie z kan. 536 CIC, ciało doradcze, które pod kierownictwem Proboszcza Parafii lub Rektora kościoła – w ramach ustawodawstwa diecezjalnego – czuwa nad organizacją życia duszpasterskiego w danej wspólnocie wiernych. Przy kościołach rektoralnych funkcjonują lokalne Rady Duszpasterskie, których status jest identyczny ze statusem Parafialnych Rad Duszpasterskich. Nie tworzy się Rad Duszpasterskich w ośrodkach sprawowania kultu nie będących parafią ani rektoratem.

W realizacji swoich zadań Rada Duszpasterska kieruje się celami określonymi przez kan. 1254 §2 CIC uwzględniając specyfikę duszpasterską danego ośrodka. Za swój podstawowy cel Rada Duszpasterska ma współodpowiedzialne wspieranie kapłanów w organizacji życia duszpasterskiego danej wspólnoty. Realizując ten cel opracowuje ona roczne plany duszpasterskie, animuje działalność grup duszpasterstwa specjalistycznego, koordynuje prowadzone formy duszpasterstwa, inspiruje działalność charytatywną, troszczy się o podejmowanie inicjatyw duszpasterskich uwzględniających zachodzące przemiany społeczno-kulturowe.

W skład Rady Duszpasterskiej wchodzą trzy grupy członków: wybrani, urzędowi oraz mianowani przez Księdza Proboszcza lub Rektora kościoła. Liczba członków Rady pochodzących z wyboru dokonanego przez wspólnotę wiernych nie może być mniejsza od liczby członków mianowanych przez duszpasterza.

3 .1 Z urzędu należą do Rady:

  1. Proboszcz lub Rektor piastujący równocześnie funkcję przewodniczącego Rady.

  2. Delegat księży wikariuszy, którzy pracują w danym ośrodku duszpasterskim.

  3. Delegatka sióstr zakonnych zatrudnionych w danym ośrodku duszpasterskim.

  4. Przedstawiciel wspólnoty zakonnej prowadzącej na terenie parafii duszpasterstwo w kościele, który nie stanowi rektoratu.

  5. Przedstawiciel osób świeckich zatrudnionych w pracy duszpasterskiej danego ośrodka (katecheci, organista, kościelny).

  6. Przedstawiciel stowarzyszeń katolickich działających w danym ośrodku.

 

3.2 Przedstawiciele poszczególnych grup wymienieni w § 3.1. zostają wyłonieni w wyniku wzajemnej konsultacji między członkami odnośnej grupy.

Zależnie od wielkości ośrodka i stopnia zaangażowania wiernych, liczba wybieranych członków Rady wynosi 6-10. Jej dokładną wielkość określa Proboszcz lub Rektor, uwzględniając potrzeby duszpasterskie ośrodka.

Zastępca przewodniczącego Rady (= Proboszcza lub Rektora) zostaje wybrany na jej pierwszym posiedzeniu zwykłą większością głosów. Może nim być jedynie osoba świecka. Jeśli dwaj kandydaci uzyskają jednakową liczbę głosów, przeprowadza się osobne głosowanie jedynie nad wyłonioną dwójką. Jeśli ponownie uzyskają oni jednakową liczbę głosów, zastępcą przewodniczącego zostaje starszy z nich. Podczas pierwszego posiedzenia zostaje również desygnowany sekretarz Rady, którego obowiązkiem jest prowadzenie protokołów ze wszystkich zebrań Rady.

Częstość zebrań Rady zależy od aktualnych potrzeb duszpasterskich. Minimum stanowią dwa zebrania w roku. Zebrania takie zwołuje Przewodniczący, przekazując zaproszenia przynajmniej dwa tygodnie przed zebraniem. Zebrania nadzwyczajne mogą być również zwoływane, kiedy połowa członków Rady wyrazi takie życzenie na piśmie skierowanym do Sekretarza Rady.

Do ważności uchwał Rady wymagany jest udział w jej posiedzeniu 50% wszystkich członków. Wnioski wiążące wymagają akceptacji przez więcej niż połowę obecnych na posiedzeniu członków Rady. W przypadku równej liczby głosów, o przeprowadzonej uchwale decyduje głos przewodniczącego.

Proboszcz lub Rektor dysponuje prawem veta także w stosunku do każdej z uchwał przyjętych większością głosów. Jego sprzeciw powoduje nieważność uchwały.

Jeśli 2/3 członków Rady zgłosi zastrzeżenia do veto wniesionego przez Przewodniczącego, sprawę rozstrzyga Biskup Diecezjalny.

Kadencja Rady trwa 5 lat. Poszczególni członkowie dysponują możliwością wcześniejszej rezygnacji ze swego członkostwa.

W przypadku sformułowania uzasadnionych zarzutów personalnych wobec poszczególnych członków mogą oni zostać wykluczeni z Rady, jeśli propozycja taka uzyska 2/3 głosów obecnych podczas posiedzenia członków Rady.

W przypadku śmierci lub zmiany miejsca zamieszkania członka Rady pochodzącego z wyboru, na jego miejsce pozostali członkowie Rady zwykłą większością głosów wybierają nowego członka.

W przypadku śmierci lub zmiany miejsca zamieszkania członka Rady pochodzącego z nominacji, na jego miejsce Przewodniczący Rady mianuje nowego członka.

W przypadku zmiany urzędowych członków Rady, kadencja pozostałych członków nie ulega skróceniu. Rada funkcjonuje więc mimo zmian na stanowiskach Proboszcza, Rektora czy Księży Wikariuszy. Decyzję o ewentualnym rozwiązaniu Rady może podjąć jedynie Biskup Diecezjalny po wnikliwym zbadaniu zaistniałej sytuacji.

Posiedzenia Rady nie mają z reguły charakteru publicznego. Mimo to można na nie zapraszać ekspertów i konsultantów, którym nie przysługuje jednak prawo głosu.

Rada Duszpasterska funkcjonuje przez powołanie do życia szeregu komisji czy zespołów. Działające dotychczas Komitety Budowy Kościoła mogą zostać włączone w struktury Rady Duszpasterskiej. W uzasadnionych przypadkach, stosownie do decyzji miejscowych duszpasterzy, mogą one jednak również zachować dotychczasową autonomię.

Członkami Rady mogą być jedynie praktykujący katolicy, którzy przyjęli sakrament bierzmowania i są znani z nienagannych zasad moralnych. Zasady ich wyboru określa osobny regulamin.

Maksymalna długość uczestnictwa w Radzie Duszpasterskiej wynosi trzy kadencje, tzn. 15 lat.

Wraz z przyjęciem niniejszego statutu ulegają modyfikacji zasady zawarte w Statucie Parafialnej Rady Duszpasterskiej przyjętym przez IV Synod Diecezji Tarnowskiej (Dokumenty synodalne, ss. 305n)

† Józef Życiński – BISKUP TARNOWSKI

Tarnów, 15.09.1992 r.

Stowarzyszenie Żywego Różańca

Historia Stowarzyszenia Żywego Różańca

 Od połowy XIX wieku najbardziej popularną rópobrany plikżańcową wspólnotę modlitewną stanowi Stowarzyszenie Żywego Różańca, założone przez Paulinę Jaricot (1799–1862) w Lyonie w roku 1826. „Najważniejszą… rzeczą i najtrudniejszą jest uczynić różaniec modlitwą wszystkich” – napisała wtedy. Każdy człowiek może znaleźć w ciągu dnia kilka minut, aby odmówić dziesiątek różańca, czyli jedną tajemnicę. Paulina Jaricot zaczęła organizować piętnastoosobowe grupy, nazwane później «żywymi różami». Każda z osób tworzących piętnastkę zobowiązywała się do odmawiania jednej tajemnicy, czyli wszyscy razem odmawiają codziennie cały różaniec. Wszystkich członków róży dotyczy taka sama zasługa jakby odmówili cały różaniec. Nieodmówienie tajemnicy nie oznacza grzechu, a utratę zasługi. Celem Stowarzyszenia Żywego Różańca jest według Założycielki wspieranie modlitwą, ofiarą duchową i materialną działań misyjnych Kościoła. Dziełu Pauliny Jaricot udzieliło poparcia wielu biskupów oraz ojciec generał Zakonu Kaznodziejskiego, który przyłączył Stowarzyszenie Żywego Różańca do wielkiej historycznej dominikańskiej Rodziny Różańcowej, obejmującej Bractwa Różańcowe i Różaniec Wieczysty. Wkrótce papież Grzegorz XVI wydał ‚breve’ aprobujące stowarzyszenie. Żywy Różaniec w krótkim czasie rozprzestrzenił się w całej Francji, a następnie na świecie. Po pięciu latach, w roku 1831, Paulina Jaricot napisała:
„Liczba odmawiających dziesiątek różańca rośnie z niewiarygodną szybkością we Włoszech, Szwajcarii, Belgii, Anglii i wielu regionach Ameryki. (…) Wszędzie, gdzie tworzą się piętnastki, można zauważyć nie notowane wcześniej umacnianie się dobra”. Kilka lat później dodała: „Stopniowo stajemy się zjednoczeni w modlitwie ze wszystkimi ludźmi świata”.

Papież Leon XIII w breve z 13 czerwca 1881 roku napisał m.in.
„Paulinie Jaricot … zawdzięczamy szczęśliwy pomysł rozdzielenia wśród piętnastu osób piętnastu dziesiątków Różańca. W ten sposób … cudownie rozpowszechniła i uczyniła nieustanną modlitwę do Matki Bożej”. Gdy kilkadziesiąt lat później powstały Papieskie Dzieła Misyjne, Żywy Różaniec w naturalny sposób stał się ich wiernym współpracownikiem.

Jan Paweł II kiedy rozpoczął 25. rok swojego pontyfikatu w liście apostolskim zatytułowanym «Różaniec Dziewicy Maryi» ogłosił Rok Różańca. Ojciec Święty wprowadził nową część różańca, tajemnice światła, uwzględniające lata publicznej działalności Pana Jezusa, «aby różaniec w pełniejszy sposób można było nazwać streszczeniem Ewangelii». Odtąd cały różaniec liczy 20 tajemnic, czyli żywe róże składają się z 20 osób.

Rytuał Żywego Różańca

 Obecnie Żywy Różaniec istnieje w każdej parafii. Parafialna wspólnota Żywego imagesRóżańca jest jednostką autonomiczną, tzn. wspólnoty parafialne nie łączą się w struktury ogólnokrajowe, czy światowe. W Polsce obowiązuje Rytuał Żywego Różańca, opracowany przez ojca Szymona Niezgodę OP w roku 1977 dla uczczenia stulecia objawień Matki Bożej w Gietrzwałdzie, zatwierdzony przez Prymasa Polski, Stefana kardynała Wyszyńskiego.

Członkowie Żywego Różańca mogą dostąpić odpustu zupełnego, pod zwykłymi warunkami, osiem razy w roku, mianowicie:

  • w dniu przyjęcia do Żywego Różańca,
  • Narodzenia Pana Jezusa (25 XII),
  • Ofiarowania Pańskiego (2 II),
  • Zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie (25 III),
  • Zmartwychwstania Pańskiego (zgodnie z kalendarzem liturgicznym),
  • Wniebowzięcia Matki Bożej (15 VIII),
  • w święto Królowej Różańca świętego (w naszej Parafii w pierwszą niedzielę października)
  • oraz Niepokalanego Poczęcia Maryi (8 XII).

images (3)Żywy Różaniec i jego znaczenie to:

  1. Życie według Ewangelii, która jest fundamentem i źródłem życia chrześcijańskiego. Różaniec jest modlitwą ewangeliczną, ponieważ zawiera Modlitwę Pańską i Pozdrowienie Anielskie oraz ewangeliczne Tajemnice naszego odkupienia. Z tego powodu Różaniec nazywamy streszczeniem lub zbiorem najważniejszych prawd Ewangelii.
  2. Życie wiarą, nadzieją i miłością, należeć bowiem do Żywego Różańca znaczy – wierzyć w istnienie Boga i wierzyć Bogu, który przemawia, ufać Bogu i w Jego dzieło zbawienia oraz kochać Boga, a w Bogu i dla Boga ludzi. (…)
  3. Żywy Różaniec składa się z ŻYWYCH RÓŻ. Każda Róża posiada piętnaście osób, z których każda odmawia codziennie jeden dziesiątek różańca czyli jedną tajemnicę, połączoną z rozważaniem. W ten sposób odmawiany jest w Róży codziennie cały Różaniec – piętnaście tajemnic. Jest to jakby wieniec różany składany u stóp Królowej.

Przynależność do Żywego Różańca

  1. Przyjmowanie do Żywego Różańca dokonuje się w kościele, najlepiej przy ołtarzu Matki Bożej, po Mszy św. lub nabożeństwie.
  2. W każdej parafii należy prowadzić Księgę Żywego Różańca, do której wpisuje się imię i nazwisko przyjętych.
  3. Przyjęcie do Żywego Różańca odbywa się bez uroczystych ceremonii i polega na wpisaniu imienia i nazwiska do Księgi, w miejsce osoby, która umarła lub na stałe wyjechała.
  4. Na czele Róży stoi zelator lub zelatorka oraz ich zastępcy. Zelatorów mogą wybierać sami członkowie Żywego Różańca przy współudziale ks. Dyrektora.
  5. Każda Róża obiera sobie Patrona, od którego bierze nazwę. Wszyscy zelatorzy Żywych Róż tworzą RADĘ ŻYWEGO RÓŻAŃCA, która spośród siebie wybiera Przełożonego i zastępcę.

Miesięczna zmiana tajemnic różańcowych

banner_zywyrozaniec

Raz w miesiącu członkowie Żywego Różańca dokonują zmiany tajemnic różańcowych. Istnieje podwójny system zmiany tajemnic, mianowicie przez losowanie lub przez ciągłą kolejność tajemnic. Zmiana tajemnic w kościele następuje po Mszy św. lub po wieczornym nabożeństwie. Zawsze przewodniczy jej ks. Proboszcz, który w kilku słowach zachęca do życia chrześcijańskiego, podaje miesięczną intencję, błogosławi tajemnice przyniesione przez zelatora do ołtarza, wymienia nazwiska zmarłych w ostatnim miesiącu członków Żywego Różańca, odmawia jeden dziesiątek Różańca i kończy nabożeństwo pieśnią maryjną.

images (1)Obowiązki w Żywym Różańcua:

  • Zasadniczym obowiązkiem jest zapisanie imienia w Księdze i odmawianie codziennie jednego dziesiątka różańca.
  • Udział w miesięcznej zmianie tajemnic różańcowych.
  • Częste przystępowanie do Sakramentów świętych oraz udział w procesjach maryjnych.
  • Rozszerzanie czci Maryi przykładem życia i działalnością apostolską.
  • Odważne stawanie w obronie wiary i Kościoła na wzór św. Dominika.
  • Udział w pogrzebie zmarłego członka Żywego Różańca oraz w modłach za spokój jego duszy. (…)

Członkowie Żywego Różańca mogą zyskać odpust zupełny pod zwykłymi warunkami, osiem razy w roku:

  • W dniu przyjęcia do Żywego Różańcaimages (2)
  • Narodzenia Pana Jezusa
  • Zmartwychwstania Pańskiego
  • Zwiastowania Najśw. Maryi Pannie
  • Wniebowzięcia Matki Bożej
  • Królowej Różańca św.
  • Niepokalanego Poczęcia Maryi
  • Ofiarowania Pańskiego.

Parafialny Odział „CARITAS”

 

Parafialny Odział „CARITAS”

 

logo-caritasWe wszystkich parafiach naszego dekanatu swoją działalność prowadzi Parafialne Oddziały Caritas. Razem jest to ponad 150 osób. Tradycyjnie na święta Bożego Narodzenia i Wielkanocy przygotowywane są paczki dla rodzin wielodzietnych oraz dla osób samotnych. Do osób tych wysyłane są również życzenia świąteczne.

Co roku wspólnie z Ośrodkiem Pomocy Społecznej w Pilznie organizowana jest Wigilia dla osób biednych i samotnych. Ponadto przeprowadzamy akcję pod hasłem: „Pomóżmy dzieciom przetrwać zimę”. W sklepach są wystawiane kosze, do których składana jest żywność, która potem rozdawana jest najuboższym rodzinom. Podczas Ferii Zimowych w Strzegocicach Parafia Pilzno w porozumieniu z Dyrekcją Szkoły Podstawowej organizuje zimowisko dla dzieci. Od grudnia do marca w Pilznie przy kościele wydawane są gorące zupy samotnym i bezdomnym z naszego środowiska.

Dzieci i młodzież w większości szkół na terenie naszego dekanatu objęte są dożywianiem. Ponadto udzielane są systematycznie zapomogi z tytułu różnych przypadków losowych. Parafia Pilzno co roku organizuje zbiórkę darów na Ukrainę (żywność, odzież).

W poszczególnych parafiach rozprowadzane są świece, baranki, znicze, kartki świąteczne, książki i palmy – dochód przeznaczany jest dla biednych i bezrobotnych. Parafialne Oddziały Caritas włączają się czynnie w przeprowadzanie zbiórek koło kościołów na rzecz: KUL, Wyższego Seminarium Duchownego w Tarnowie czy „Dzieła Nowego Tysiąclecia”.images

Parafialny Oddział Caritas systematycznie biorą udział we wspólnej modlitwie i rekolekcjach organizowanych przez Diecezjalny Caritas. W każdy I piątek miesiąca w Pilźnie – Parafialny Oddział Caritas prowadzi Koronkę do Miłosierdzia Bożego. W październiku różaniec za chorych w Wielkim Poście Drogę Krzyżową.

ministrantHistoria Ministrantów

"Andrzej, brat Szymona Piotra, rzekł do Jezusa: Jest tu jeden chłopiec, który ma pięć chlebów jęczmiennych i dwie ryby (…) Jezus wziął chleby i odmówiwszy dziękczynienie, rozdał siedzącym" (J 6, 8-9, 11)

Termin łaciński ministrare oznacza "służyć, pomagać". Służymy Bogu, kiedy przyczyniamy się do tego, aby liturgia była piękna. Słowo ministrant wskazuje szczególnie na służbę we Mszy św. Ministrant jest pomocnikiem przy sprawowaniu Mszy św. i podczas innych nabożeństw liturgicznych.

 

  • Od kiedy istnieją ministranci?      Odpowiedź na to pytanie jest właściwie bardzo prosta: od kiedy "praministrant" usłużył samemu Zbawicielowi i w ten sposób uczestniczył w cudzie rozmnożenia chleba i ryb, który możemy uważać za zapowiedź Eucharystii. Faktem jest, że od początku chrześcijaństwa Biskup sprawował Najświętszą Ofiarę wraz z asystą liturgiczną. Na początku byli to diakoni. Już w pierwszych wiekach chrześcijaństwa ukształtował się osobny urząd lektora. Był on sprawowany przez chłopców, którym stawiano wysokie wymagania moralne. Wspaniałe świadectwo lektorom tamtych czasów wystawił biskup Cyprian, męczennik z Kartaginy. W jednym ze swych listów opowiada o Aureliuszu, który odważnie bronił wiary i cierpiał z jej powodu. Biskup tak pisze: "Niech rozpocznie posługę lektora. Jego głos, którym wyznawał Boga w tak trudnych okolicznościach, zasłużył na to, by zabrzmiał przy uroczystym czytaniu słowa Bożego." W późniejszych wiekach publiczne czytanie słowa Bożego zarezerwowane było wyłącznie dla osób przygotowujących się do kapłaństwa. W średniowieczu do mszy św. usługują klerycy, a od Soboru Trydenckiego (1545r.) ministranci. W oficjalnych dokumentach Kościoła wzmiankę na ten temat znajdujemy dopiero w "Mediator Dei" Piusa XII z 1947 r. Zapewne starsi pamiętają jeszcze msze św. odprawiane w języku łacińskim, gdzie ksiądz był odwrócony tyłem do ludzi. Wówczas służyło tylko dwóch ministrantów, zaś prezbiterium było oddzielone od reszty świątyni. Dopiero Sobór Watykański II (1962-1965) zajął się reformą liturgii i powrócił do starej tradycji Kościoła. Podkreślił rolę ludzi świeckich w sprawowaniu kultu Bożego i powierza na nowo funkcję lektora także osobom świeckim nie posiadających święceń. Liczny udział ministrantów i lektorów w liturgii wymaga jednak odpowiedniej troski o należyte przygotowanie ich do wykonywanych funkcji. W soborowej Konstytucji o Liturgii możemy przeczytać: "Duszpasterze niech zabiegają gorliwie i cierpliwie o liturgiczne wychowanie oraz czynny udział wiernych, tak wewnętrzny jak i zewnętrzny stosownie do ich wieku, stanu i rozwoju życia i stopnia kultury religijnej, spełniając w ten sposób jeden z głównych obowiązków wiernego szafarza Bożych tajemnic" (KL 19). Sama służba wymaga czasami od nas naprawdę bardzo wiele wyrzeczeń,    
  • ale mamy taką świadomość że służymy samemu Bogu i ludziom i ta świadomość nas umacnia. Każdy z nas jest naprawdę bardzo dumny z tego co robi. Nasza służba polega na tym, aby przybliżyć ludziom ważność służenia. Możemy być bliżej Chrystusa, służyć Jemu i nosić określone przedmioty, przygotowywać dary ofiarne, dzwonić dzwonkami i co najważniejsze czytać Słowo Chrystusowe. Dla nas bycie w LSO jest bardzo wielką radością, bo przez swoją służbę ukazujemy, że każde nabożeństwo jest nie tylko sprawą kapłana lecz sprawą całej parafii i wszystkich wiernych.
  • Ministrant jest POMOCNIKIEM przy sprawowaniu Mszy świętej i podczas innych nabożeństw liturgicznych. Ministrant usługuje księdzu, gdy przygotowywany jest ołtarz i dary ofiarne potrzebne do ofiary Mszy świętej.
  • Ministrant jest tym który NIESIE ZNAKI. Ministrant niesie pewne określone przedmioty, które dla liturgii są niezbędne. Są to przedmioty, które dla liturgii mają szczególne znaczenie. One mają ludziom wierzącym coś przedstawić i wskazać na inną rzeczywistość.
  • Ministrant powinien sam być ZNAKIEM. Ministrant przez służenie wskazuje, że każde nabożeństwo liturgiczne sprawowane w kościele, jest nie tylko sprawą kapłana, lecz sprawą całej parafii i wszystkich wiernych! Ministrant przez swoje służenie pokazuje, że „uczestniczyć w liturgii" nie tak jak w kinie albo przed telewizorem tylko słuchać czy oglądać! ,,Uczestniczyć w liturgii" to znaczy także współdziałać i współtworzyć ją, czynnie się w niej angażując!

CODZIENNA MODLITWA AKCJI KATOLICKIEJ

Bądź uwielbiony Boże za łaskę chrztu świętego, dzięki której stałem się członkiem Twojego logo_akcjaMistycznego Ciała – Kościoła świętego. Dziękuję Ci, Panie, za powołanie i umocnienie mnie do apostolstwa. Dziękuję Ci, Boże, za obdarzenie mnie charyzmatem głoszenia Dobre Nowiny współczesnemu człowiekowi w łączności z moim biskupem i proboszczem. Przeżywam wielkość swego powołania, lecz uświadamiam sobie także słabość i kruchość moją. Dlatego proszę Cię, Boże, Stwórco i Królu Wszechświata, byś wspierał mnie w budowaniu Twojego Królestwa. Spraw, bym czynnie uczestniczył w życiu Twojego Kościoła i Ojczyzny. Dodawaj mi sił i mądrości, bym modlitwą i apostolską działalnością uświęcał moje życie osobiste i rodzinne, sferę pracy i wypoczynku sektor kultury i życia publicznego. Ześlij, proszę, światło Ducha Świętego, bym Twoją pomocą wsparty, mógł właściwie formować siebie i innych zgodnie z tradycją Kościoła katolickiego. Użycz mi tej łaski, abym uczestnicząc w Akcji Katolickiej był dyspozycyjnym, gotowym do wyrzeczeń, wiernym podjętym postanowieniom i wytrwałym w przeciwnościach. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, Bóg przez wszystkie wieki wieków. Amen. + Święty Wojciechu i Bł. Stanisławie Kostko Starowieyski – Patronowie Akcji Katolickiej w Polsce. Módlcie się za nami.

RYS HISTORYCZNY

Akcja Katolicka jest stowarzyszeniem powołanym przez papieża Piusa XI w roku 1928. Choć jako nazwa pojawia się już wcześniej w motu proprio Piusa X z roku 1903. Ten sam papież określił charyzmat stowarzyszenia i zasady organizacyjne. Jednak formalnie do życia powołał Akcję Katolicką Pius XI przedstawiając główne założenia stowarzyszenia w encyklice ,,Ubi arcano'' w roku 1922. Ten sam papież w encyklice ,,Divini Redemptoris'' wyznaczył jej zadania na rzecz budowania państwa sprawiedliwości społecznej opartej na nauczaniu Kościoła.1924, Vatican City, Rome, Italy --- In 1932, Pope Pius XI commissioned the building of a Vatican gallery which holds the Pinacoteca, a collection of Italian religious paintings as well as Byzantine and Russian works. --- Image by © Bettmann/CORBISOd tego czasu Akcja Katolicka rozwijała się jako stowarzyszenie katolików świeckich w oparciu o struktury Kościoła i w ścisłej współpracy z hierarchią kościelną. W Polsce przedwojennej stowarzyszenie zawiązało się w roku 1930. Była to organizacja centralistyczna, opierająca się na jednolitym dla całego kraju statucie. W ciągu niespełna 10 lat swej działalności stała się silnym ruchem skupiającym zarówno elity inteligencji katolickiej, jak i licznych przedstawicieli środowisk rzemieślniczych i chłopskich. Tuż przed wybuchem II wojny Akcja Katolicka liczyła około 750 tys. członków, a samo stowarzyszenie zajęło znaczące miejsce w życiu społecznym ówczesnej Polski.. W budowaniu struktur przyjęto model włoski stowarzyszenia oparty na czterech stanach: mężczyźni, kobiety, młodzież męska, młodzież żeńska. Stowarzyszenie wydawało własne czasopismo pod nazwą ,,Ruch Katolicki''. Patronem Akcji Katolickiej w Polsce wybrany został św. Wojciech, jako święto patronalne wyznaczono uroczystość Chrystusa Króla. Akcja Katolicka jest strukturą religijną i poprzez ten fakt jej zasadniczym celem jest formacja duchowa, moralna, a także kulturalna. Ważnym zadaniem dla jej członków jest świadome uczestnictwo we wszystkich sferach życia publicznego i realizacja społecznego wymiaru wiary i społecznego obywatelstwa Kościoła. W ten sposób Akcja Katolicka pełni misję apostolską w ścisłym związku z hierarchią Kościoła. Zadaniem członków stowarzyszenia jest oddziaływanie na bliskie im środowiska, zwłaszcza związane z miejscem pracy, dokąd nie zawsze mogą dotrzeć kapłani. Jest to praca ewangelizacyjna i formacyjna prowadzona wśród własnych członków, jak i w najbliższym otoczeniu. Celem jest dążenie do najpełniejszego poznania ewangelicznych prawd wiary, ich rozumienia i realizowania w codziennym życiu. Tym celem jest również stworzenie nowego sposobu myślenia dojrzałego.

sztandar1KSZTAŁTOWANIE CHRZEŚCIJAŃSKIEGO SUMIENIA W RODZNACH KATOLICKICH I W SPOŁECZENSTWIE

  • Codzienna lektura pisma Świętego.
  • Wyznaczenie jednej, niedzielnej Mszy Świętej dla Akcji Katolickiej oraz pełne sakramentalne uczestnictwo wszystkich członków AK.
  • Ożywienie liturgii poprzez utworzenie zespołów liturgicznych i muzycznych.
  • Ożywienie modlitwy i kontemplacji np. poprzez upowszechnienie modlitwy brewiarzowej świeckich.
  • Pogłębienie znajomości nauki społecznej Kościoła poprzez systematyczną lekturę dokumentów Kościoła.
  • Organizowanie stałych spotkań formacyjnych.
  • Organizowanie katechizacji dorosłych.
  • Organizowanie dni skupienia i rekolekcji dla członków Akcji Katolickiej.
  • Zaproponowanie lokalnych pielgrzymek Akcji Katolickiej do sanktuariów znajdujących się na terenie diecezji.
  • Organizowanie spotkań rodziców z terenu parafii z psychologami, wychowawcami, katechetami oraz innymi kompetentnymi osobami, uświadamiających współczesne zagrożenia z jakimi spotykają się dzieci i młodzież.
  • Uświadamianie rodzicom ich prawa do decydowania w sprawach nauczania i wychowania ich dzieci.
  • Współpraca ze szkoła oraz czuwanie nad kierunkiem i poziomem nauczania poprzez uczestnictwo w Radach Szkoły.
  • Ochrona dzieci i młodzieży przed zepsuciem i deprawacją poprzez skupienie jej wokół parafii, organizując świetlice, kawiarnie, ośrodki kultury, kółka zaintereso­wań, rozgrywki sportowe, rajdy, wycieczki, ogniska, letni wypoczynek.
  • Organizowanie spotkań formacyjnych dla nauczycieli i wychowawców.
  • Tworzenie internatów oraz szkół katolickich.
  • Utworzenie Poradni Życia Rodzinnego.

ODNOWA MORALNA SPOŁECZEŃSTWA I TROSKA O SZERZENIE MIŁOSIERDZIA CHRZEŚCIJAŃSKIEGO

  • Przeciwdziałanie alkoholizmowi poprzez zainicjowanie parafialnej grupy AA oraz Apostolatu Trzeźwości.
  • Organizowanie poradnictwa dla osób uzależnionych od narkotyków.
  • Propagowanie trzeźwego stylu życia poprzez organizowanie uroczystości, zabaw i festynów bezalkoholowych.
  • Zachęcanie do podejmowania zobowiązań abstynencji.
  • Obrona życia poprzez prowadzenie Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego.
  • Założenie księgi darów duchowych.
  • Organizowanie i animacja dzieł charytatywnych.
  • Koordynacja działań na rzecz ubogich rodzin w parafiach, wspólnie ze Stowarzy­szeniem Rodzin Katolickich i Gminnymi Ośrodkami Pomocy Społecznej.
  • Otoczenie opieką Parafialnego Oddziału AK przynajmniej jednej rodziny.
  • Tworzenie domów samotnej matki.
  • Organizowanie pomocy materialnej dla młodzieży uczącej się poprzez fundowanie stypendiów.

ZAANGAŻOWANIE W ŻYCIE SPOŁak-coin-350x235ECZNE I POLITYCZNE

  • Zintegrowanie społeczności parafialnej poprzez podejmowanie wspólnych przedsięwzięć z radami osiedla, radami gminy i innymi organizacjami działającymi na terenie parafii.
  • Organizowanie spotkań formacyjnych i rekolekcji dla samorządowców.
  • Organizowanie spotkań członków AK na szczeblu diecezjalnym z parlamentarzys­tami i samorządowcami.
  • Zorganizowanie punktów poradnictwa prawnego, medycznego, pedagogicznego, rachunkowego i innych.
  • Uruchomienie telefonu zaufania.
  • Prowadzenie pośrednictwa pracy.
  • Prowadzenie sklepów parafialnych.
  • Zakładanie spółek prawa handlowego.
  • Zakładanie fundacji.

PODJĘCIE DZIAŁAŃ W SFERZE KULTURNowy-3

  • Podjęcie starań o utworzenie bibliotek i czytelni parafialnych
  • Tworzenie na terenie parafii wideoteki oraz wypożyczalni kaset video.
  • Organizowanie klubów parafialnych.
  • Rozbudzanie uczuć patriotycznych poprzez organizowanie obchodów świąt narodowych wykorzystując formy teatralne i muzyczne.
  • Krzewienie tradycji i obyczajów ludowych poprzez organizowanie imprez kulturalnych oraz wycieczek mających na celu poznawanie społeczności lokalnych, ich historii, ważnych postaci związanych z tym terenem oraz pomników kultury.
  • Uroczyste obchody odpustów parafialnych.
  • Współpraca ze świeckimi środkami masowego przekazu.
  • Tworzenie własnych wydawnictw, biuletynów Akcji Katolickiej oraz audycji radiowych.
  • Współdziałanie w zakresie kolportażu prasy i książek katolickich np. poprzez tworzenie stałych punktów kolportażu.
  • Wykorzystanie dla dzieła Ewangelizacji tablic reklamowych.

DZIEŁA AKCJI KATOLICKIEJ

Dzieła, w które angażują się członkowie Akcji Katolickiej, to: przygotowywanie programów radiowych dla rozgłośni katolickich, wydawanie gazetek parafialnych, kolportaż prasy katolickiej w parafiach, organizacja i prowadzenie bibliotek i wypożyczalni kaset wideo, współpraca z księżmi w organizowaniu rekolekcji i misji parafialnych, współpraca z innymi grupami parafialnymi w organizowaniu nabożeństw, prowadzenie modlitwy "Anioł Pański" w intencji Papieża, tworzenie oprawy liturgicznej podczas Mszy świętych, tworzenie grup charytatywnych "Caritas", prowadzenie świetlic dla dzieci i młodzieży, organizacja wypoczynku dla dzieci z ubogich rodzin. Od kilku lat co roku Akcja organizuje Tygodnie Społeczne. W ramach Tygodni omawia się ważne i naglące problemy społeczne w świetle katolickiej nauki społecznej, w których uczestniczą wybitni naukowcy i specjaliści, a także członkowie Stowarzyszenia z całego kraju, dla których udział w wykładach jest ważnym elementem formacyjnym. Akcja Katolicka wydaje książki z serii "Biblioteka Akcji Katolickiej". Dotychczas ukazało się w niej 7 tomów.

Akcja Katolicka liczy obecnie ok. 30 tys. członków zwyczajnych. Jest obecna we wszystkich diecezjach.

za: Leksykon ruchów i stowarzyszeń w Kościele – opr. J. J.

AKT ZAWIERZENIA AKCJI KATOLICKIEJ MATCE BOŻEJ 

Jasnogórska Królowo Polski, Bogurodzico Dziewico, Matko Jezusa Chrystusa i nasza Matko! W duchu wiary i chrześcijańskiej miłości zawierzamy Ci dzieło odradzającej się Akcji Katolickiej w Polsce. Jesteśmy świadomi, jak wiele dobra dzieje się w Kościele i w naszej Ojczyźnie dzięki twemu wstawiennictwu, opiece oraz Matczynemu zatroskaniu. Szczególnie tutaj, w duchowej stolicy Narodu, pogłębiamy naszą wiarę i odradzamy się moralnie. W imię tej odnowy pragniemy budować stowarzyszenie apostolskie świeckich, Akcję Katolicką. Maryjo, zawierzamy Ci wszystkich powołanych do apostolstwa w Akcji Katolickiej: Asystenta Krajowego, Asystentów Diecezjalnych i Parafialnych, członków i kandydatów. Powierzamy Ci wszystkie prace związane z tworzeniem Akcji Katolickiej: – kształtowanie sumień – formację duchowo-moralną i intelektualną – budzenie odpowiedzialności za Kościół – ożywianie ducha apostolskiego – wychowanie do aktywności społecznej inspirowanej Ewangelią – kształtowanie świadomości kościelnej. Spraw, Matko, aby dzięki posłudze Akcji Katolickiej wzrastała chwata Boża na polskiej ziemi, aby zachowywano przykazania Boże i naukę Ewangelii świętej, aby szanowano godność osoby ludzkiej i wypływające z niej prawa, a szczególnie podstawowe prawo do życia od poczęcia aż do naturalnej śmierci, aby miłowano Kościół, Ojca Świętego i pasterzy, aby mocą wiary żywej pokonywano bierność i apatię w życiu społecznym, aby otrzymany dar wolności zaowocował prawdziwym umiłowaniem Ojczyzny. Pomóż nam, Matko, tak pracować w Akcji Katolickiej, by Chrystus stał się:

dla niewierzących – światłem

dla grzesznych – nawróceniem

dla zagubionych – drogą

dla poszukujących – prawdą i życiem

dla dobrych – umocnieniem.

Niech to zawierzenie Akcji Katolickiej, Tobie, Matko, pomoże nam odnajdywać mądrość i moc w wypełnianiu zadań, do których powołuje nas Chrystus w swoim Kościele. Amen.

Akcja Katolicka prowadzi swą działalność również w naszej parafii. Jej spotkania odbywają się raz w miesiącu przeważnie jest to czwartek. Wszystkich chętnych zapraszamy do włączenia się w szeregi członków Akcji Katolickiej. Można to uczynić przychodząc na spotkanie.

ZAPRASZAMY!!!

Organista – Chór Parafialny

2015-10-01 14.17.41Kim jest Organista – jest to muzyk grający na organach. Najczęściej organista jest zarazem akompaniatorem liturgicznym w kościele katolickim lub akompaniatorem pieśni w kościołach protestanckich. Dobry organista powinien mieć opanowaną sztukę improwizacji, kompozycji i czytania nut a vista. Bardzo często w codziennej pracy organisty te umiejętności okazują się niezbędne. Do najbardziej znanych organistów należą Johann Sebastian Bach, Georg Friedrich Händel, Dietrich Buxtehude, Johann Pachelbel, Marcel Dupré, Olivier Messiaen, César Franck, Charles-Marie Widor, Louis Vierne, Alexandre Guilmant, Fritz Heitmann, a z Polski Adam z Wągrowca, Stanisław Moniuszko, Feliks Nowowiejski, Mieczysław Surzyński, Stefan Surzyński, Bronisław Rutkowski, Feliks Rączkowski, Romuald Sroczyński, Elżbieta Karolak, Julia Smykowska, Joachim Grubich, Julian Gembalski, Józef Serafin, Klemens Kamiński, Robert Grudzień, Marek Stefański, Marian Sawa, Roman Perucki, Leszek Werner.

 

Od sierpnia 2015 roku w naszej parafii funkcje organisty pełni pan Krystian Rąpała. Urodzony w 1994 roku w Tarnowie. W 2012 roku ukończył Diecezjalne Studium Organistowskie I st. w Tarnowie w klasie organów mgra Sławomira Barszcza, w 2015 roku ukończenie DSO II st. w Tarnowie. W latach 2012-2014 uczęszczał do Szkoły Muzycznej II st. w Tarnowie w klasie organów mgra Wiesława Kaczora. Obecnie jest studentem ekonomii w PWSZ w Tarnowie. W 2011 roku zdobył I miejsce na I Ogólnopolskim Konkursie Organowym w Tarnowie, natomiast w 2013 roku w Diecezjalnym Konkursie Organistów zajął III miejsce wśród organistów Diecezji Tarnów, a także został laureatem Konkursu Młodych Organistów w Olsztynie zajmując IV miejsce. Brał udział w kursach organowych prowadzonych przez profesorów: Ludger Lohmann(Niemcy), Andrzej Białko, Józef Serafin, Dariusz Bąkowski-Kois, Jarosław Wróblewski, Tomasz Orlow. Funkcję organisty pełni od 2010 roku.

 

Praca organisty jest przede wszystkim służbą wspólnocie kościelnej i udziałem
w świętej liturgii, która jest uwielbieniem Boga przez Jezusa Chrystusa
w Duchu Świętym.
Kościół polecając poszczególnym osobom ten rodzaj służby stawia im wysokie wymagania i oczekuje od nich ducha ofiary w pełnieniu obowiązków oraz dążenia do osobistej świętości.

Artykuł 1

Zasady ogólne

§ 1. Regulamin został opracowany przez Diecezjalną Komisję Muzyki Kościelnej Kurii Diecezjalnej w Tarnowie i stanowi podstawę do harmonijnego ułożenia wzajemnych relacji w parafiach diecezji tarnowskiej między proboszczem parafii jako pracodawcą, a organistą jako pracobiorcą.

§ 2. Regulamin uwzględnia przepisy prawa kościelnego, cywilnego, oraz Konkordatu ratyfikowanego w 1998 roku regulującego stosunki między Kościołem a Państwem.

Artykuł 2

Status organisty

§ 1. Organista jest pracownikiem kościelnym od chwili podpisania umowy o pracę z pracodawcą. Podlega władzy kościelnej, reprezentowanej w pierwszej instancji przez proboszcza danej parafii, w drugiej przez Diecezjalną Komisję Muzyki Kościelnej, a w trybie nadzwyczajnym przez Biskupa Tarnowskiego.

§ 2. Praca organisty ujmowana jest w kategoriach społeczno-prawnych i winna być sprawiedliwie wynagradzana, zgodnie z obowiązującym prawem pracy i wskazaniami niniejszego regulaminu.

§ 3. Aktualny status prawny organisty zatrudnionego w parafii (umowa o pracę, zakres obowiązków, wysokość uposażenia, ubezpieczenie, zajmowane mieszkanie służbowe) winien być przedmiotem każdorazowej wizytacji kanonicznej.

Artykuł 3

Kwalifikacje zawodowe i kategorie stanowisk organistowskich

§ 1. Od kandydata na organistę w parafiach diecezji tarnowskiej wymagane są następujące kwalifikacje:

  1. odpowiednie wykształcenie muzyczne
  2. znajomość przepisów o muzyce kościelnej i liturgii
  3. przykładne życie religijne

§ 2. Wyszczególniony niżej podział parafii diecezji tarnowskiej na trzy kategorie, stanowi podstawę do zatrudnienia organistów w zależności od ich kwalifikacji:

  1. do kategorii pierwszej należą: kościół katedralny, kościoły posiadające tytuły bazyliki mniejszej, oraz parafie liczące powyżej 8 tysięcy wiernych,
  2. do kategorii drugiej należą: znaczniejsze kościoły w diecezji (np. sanktuaria, kolegiaty, kościół z którego regularnie transmitowana jest Msza św. przez Diecezjalne Radio RDN), oraz parafie liczące od 4 – 8 tysięcy wiernych,
  3. do trzeciej kategorii należą: parafie liczące poniżej 4 tysięcy wiernych oraz wszystkie inne parafie i ośrodki duszpasterskie.

§ 3. Stanowisko organisty w poszczególnych kategoriach parafii mogą zajmować:

  1. w parafiach należących do kategorii pierwszej może zajmować kandydat, który posiada wyższe wykształcenie (dyplom) następujących uczelni:
  • Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie – specjalności muzyka kościelna
  • Instytutu Muzykologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego
  • Specjalności Muzykologii Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie
  • Akademii Muzycznych – specjalności muzyka kościelna
  • Akademii Muzycznych – klasy organów Wydziału Instrumentalnego po pozytywnym złożeniu egzaminu z liturgiki, chorału gregoriańskiego, akompaniamentu liturgicznego, śpiewu kościelnego, dyrygentury chóralnej przed Diecezjalną Komisją Egzaminacyjną powołaną przez Dyrektora Wydziału Muzyki Kościelnej.
  1. w parafiach należących do drugiej kategorii może zajmować kandydat, który posiada średnie wykształcenie muzyczne (dyplom) jednej z następujących rodzajów szkół:2015-09-19 15.15.53
  • kościelnej średniej szkoły muzycznej o prawach publicznych (Salezjańskie Liceum Muzyczne w Lutomiersku, Archidiecezjalna Szkoła Muzyczna w Krakowie itp.)
  • ogólnokształcącej szkoły muzycznej II stopnia w klasie organów lub szkoły muzycznej II stopnia w klasie organów, po złożeniu egzaminu z liturgiki, chorału gregoriańskiego
  • akompaniamentu liturgicznego, śpiewu kościelnego, dyrygentury chóralnej przed Diecezjalną Komisją Egzaminacyjną powołaną przez Dyrektora Wydziału Muzyki Kościelnej
  • Diecezjalnego Studium Organistowskiego w Tarnowie ze średnią ocen powyżej dobry
  1. w parafiach należących do trzeciej kategorii stanowisko organisty może zajmować kandydat, który:
  • posiada dyplom ukończenia Diecezjalnego Studium Organistowskiego w Tarnowie lub innej szkoły tego typu.

§ 4. Organiści, którzy nie posiadają wymaganego wykształcenia, a pełnią funkcję organisty w danej kategorii zobowiązani są do niezwłocznego uzupełnienia swoich kwalifikacji.

Artykuł 4

Zatrudnienie organisty

§ 1. Organista jest przyjmowany i zwalniany przez proboszcza parafii zgodnie z zasadami Kodeksu Pracy i niniejszego regulaminu.

§ 2. Kandydat na organistę zobowiązany jest do przedstawienia proboszczowi parafii następujących dokumentów:

  1. życiorys i podanie o przyjęcie,
  2. świadectwo chrztu,
  3. świadectwo zawarcia ślubu kościelnego (o ile żyje w związku małżeńskim),
  4. świadectwo wykształcenia ogólnego,
  5. świadectwo wykształcenia muzycznego,
  6. świadectwo moralności od proboszcza miejsca zamieszkania,
  7. opinię od ostatniego pracodawcy (jeżeli był zatrudniony w innej parafii)

§ 3. Wymienione wyżej dokumenty wraz z projektem umowy pracodawca zobowiązany jest przedstawić w Wydziale Muzyki Kościelnej w celu weryfikacji kandydata i wydania o nim pozytywnej oceny przez Diecezjalną Komisję Muzyki Kościelnej.

§ 4. Po pozytywnej weryfikacji kandydata, pracodawca może podpisać umowę z organistą w trzech jednobrzmiących egzemplarzach. Każda ze stron otrzymuje po jednym egzemplarzu umowy, trzeci egzemplarz należy przesłać do Wydziału Muzyki Kościelnej.

§ 5. Umowa o pracę podpisana przez proboszcza i organistę, do swej ważności wymaga zatwierdzenia przez odpowiedni organ Kurii Diecezjalnej – w tym przypadku przez Dyrektora Wydziału Muzyki Kościelnej (zob. IV Synod statut 714, § 3.).

Artykuł 5

Umowa o pracę

§ 1. Kandydat na organistę obejmuje posadę organisty w parafii po podpisaniu umowy i jej zatwierdzeniu przez Wydział Muzyki Kościelnej. Umowa o pracę może mieć jedną z niżej podanych form:

  1. umowa o pracę etatową (pełny etat, pół etatu, jedna czwarta etatu),
  2. umowa-zlecenie o wykonanie określonych zadań muzycznych,
  3. zasada wolontariatu.

§ 2. W parafiach kategorii pierwszej organista musi być zatrudniony na etacie.

§ 3. W tekście umowy należy wyszczególnić:

  1. okres zawarcia umowy: czas określony lub nieokreślony (zgodnie z kodeksem pracy, umowa podpisywana po raz trzeci musi być zawarta na czas nieokreślony),
  2. wymiar etatu,
  3. wysokość wynagrodzenia,
  4. zakres zasadniczych obowiązków (do umowy pracodawca winien dołączyć aneks z wyszczególnieniem zakresu obowiązków).

§ 4. Podpisanie umowy o pracę przez organistę jest równoznaczne z przyjęciem i podporządkowaniem się niniejszemu regulaminowi.

Artykuł 6

Obowiązki organisty

2015-09-19 15.16.15§ 1. Organista winien być kompetentnym muzykiem przygotowanym należycie do wykonywania zadań wynikających z pełnionej funkcji w określonej społeczności parafialnej. W wypełnianiu obowiązków powinien być rzetelny, sumienny i punktualny. Na nim spoczywa współodpowiedzialność (wraz z proboszczem parafii) za śpiew kościelny i poziom muzyki wykonywanej podczas obrzędów liturgicznych i innych nabożeństw. Poprzez różnorodne formy muzycznej aktywności (koncerty muzyki religijnej, recitale organowe itp.) winien starać się uwrażliwiać wiernych na piękno muzyki, aby w ten sposób podnosić kulturę muzyczną parafii. Jego obowiązkiem jest wzbogacać repertuar utworów organowych, a także pieśni religijnych i śpiewów liturgicznych.

§ 2. Organista powinien być człowiekiem wierzącym, praktykującym katolikiem, odznaczającym się kulturą osobistą, uprzejmością i taktem w kontaktach z wiernymi, zwłaszcza w trakcie załatwiania spraw związanych z jego funkcją.

§ 3. Wzajemne relacje organisty i proboszcza parafii winny być oparte na poszanowaniu wzajemnych kompetencji. Organista winien proboszczowi parafii okazywać szacunek, lojalność wynikającą ze stosunku pracy, ten zaś jest zobowiązany do poszanowania pracownika, uznania jego fachowości, interesowania się jego sytuacją rodzinną czy osobistą, wspierania jego inicjatyw muzycznych służących dobru parafian, a w razie potrzeby udzielanie mu wsparcia i pomocy. Nie może zapominać, że również wobec organisty i jego rodziny pełni rolę duszpasterza.

§ 4. Każdy organista pracujący w parafii diecezji tarnowskiej zobowiązany jest do uczestnictwa w rekolekcjach, dniach skupienia i kursach organizowanych przez Wydział Muzyki Kościelnej. Proboszcz parafii powinien powiadomić organistę o terminie tych przedsięwzięć, udzielić mu urlopu i pokryć koszty z tym związane (zob. IV Synod Diecezji Tarnowskiej, statut 273).

§ 5. Do szczegółowych obowiązków organisty należy:

  1. towarzyszenie na organach w śpiewie wiernych oraz jego prowadzenie podczas obrzędów liturgicznych i innych nabożeństw zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami kościelnymi,
  2. poprawne wykonywanie wartościowej muzyki organowej podczas liturgii jak i poza nią, zgodnie obowiązującymi przepisami,
  3. prowadzenie chóru lub scholi liturgicznej,
  4. nauczanie wiernych śpiewu w kościele w czasie i sposobie ustalonym z proboszczem parafii,
  5. przygotowanie psałterzystów do liturgii,
  6. doskonalenie swoich umiejętności technicznych i poszerzanie repertuaru muzyki organowej,
  7. dbanie o stan techniczny organów, a w razie potrzeby zgłaszanie proboszczowi parafii o konieczności przeprowadzenia prac związanych ze strojeniem lub przeglądem technicznym instrumentu (patrz aneks),
  8. sporządzenie i aktualizowanie na bieżąco wykazu pieśni śpiewanych przez wiernych w parafii,
  9. sporządzenie i prowadzenie inwentarza śpiewników, materiałów nutowych i innych pomocy muzycznych będących własnością parafii,
  10. zachowanie w należytym stanie kontuaru organów (dbać o jego czystość, zamykać pokrywę po każdym graniu i wyłączać klucze registrowe) i utrzymanie porządku na chórze.

Szczegółowy zakres obowiązków uzgadniany jest zawsze z proboszczem parafii w zależności od wymiaru etatu, potrzeb parafii i możliwości organisty.

Artykuł 7

Uprawnienia organisty

§ 1. W diecezji tarnowskiej istnieją następujące możliwości wynagradzania za pracę organisty:

  1. pensja o określonej w umowie wysokości,
  2. pensja uzupełniona dobrowolnymi gratyfikacjami finansowymi (ofiarami) ze strony wiernych za wykonane usługi z racji ślubów, pogrzebów lub innych okazji, za zgodą proboszcza parafii. Jako uzupełnienie wynagrodzenia może być wliczane mieszkanie służbowe, o ile parafia takowym dysponuje, a organista nie ma własnego mieszkania. Z dochodów uzyskanych od wiernych, organista sam rozlicza się z Urzędem Skarbowym.
  3. wyłącznie gratyfikacje finansowe (ofiary) ze strony wiernych za wykonane usługi z racji ślubów, pogrzebów lub innych okazji, a także mieszkanie służbowe, jeżeli z takiego korzysta. Z dochodów uzyskanych od wiernych organista sam rozlicza się z Urzędem Skarbowym.

§ 2. Wszelkie zmiany, które wprowadza proboszcz parafii w sposobie wynagradzania organisty, należy przedstawić do zatwierdzenia w Wydziale Muzyki Kościelnej.

§ 3. Zgodnie z Kodeksem Pracy (art. 129 § 1.) pracowników zatrudnionych na pełnym etacie obowiązuje 40 godzinny tydzień pracy. Do wymiaru godzin pracy organisty wlicza się następujące zajęcia:

  1. czas grania podczas mszy św. niedzielnych i świątecznych (1 godzina za każdą mszę)
  2. czas grania podczas mszy w dni powszednie oraz podczas nabożeństw (1/2 – 1 godziny)
  3. przerwy pomiędzy mszami lub nabożeństwami nie przekraczające 1 godziny,
  4. granie na ślubach (1 godzina) i pogrzebach (1,5 godziny). Aby obliczyć wysokość dochodów w ten sposób uzyskanych, należy podzielić średnią liczbę ślubów i pogrzebów w ciągu roku przez liczbę tygodni,
  5. przygotowanie liturgii świątecznej (teksty śpiewów, uczenie wiernych pieśni itp., przygotowanie psałterzystów – 2 godziny w tygodniu)
  6. praca z chórem, scholą lub orkiestrą, (6 godzin)
  7. dokształcanie własne (ćwiczenie na organach, przygotowywanie nowego repertuaru – 4 godziny tygodniowo),
  8. podstawowe czynności związane z opieką nad instrumentem oraz miejscem pracy (1 godzina).

§ 4. Wynagrodzenie organisty musi być godne, sprawiedliwe i winno podlegać rewaloryzacji. Płaca organisty z pełnymi kwalifikacjami, zatrudnionego na pełnym etacie winna być porównywalna ze średnią krajową w sferze budżetowej. Przy ustalaniu wysokości płacy należy uwzględnić wykształcenie muzyczne organisty, jego kwalifikacje, staż pracy oraz wymiar etatu.

§ 5. Jeśli w tygodniu przypada święto obowiązkowe organiście należy się dodatkowa gratyfikacja, jeśli pełni w tym dniu swoje obowiązki (nie dotyczy organistów, którzy w umowie mają wyszczególnione, że w ich tygodniowy etat pracy wchodzi także uśredniony czas pracy w obowiązkowe święta kościelne w ciągu roku).

§ 6. Gdy organista prowadzi chór parafialny, scholę liturgiczną, lub inny zespół związany z liturgią, parafia winna zapewnić odpowiednie pomieszczenia, instrument, środki finansowe na zakup materiałów nutowych. Takiemu zespołowi, który jest de facto grupą apostolską, należy zapewnić opiekę duszpasterską.

§ 7. Głównym narzędziem pracy organisty są organy, które są własnością parafii, stanowią dobro kulturowe wielkiej wartości, i za które od chwili objęcia stanowiska organista jest w pełni odpowiedzialny. Wszelkie usterki, których sam nie jest w stanie usunąć, winien zgłaszać proboszczowi parafii i przypominać o konieczności strojenia, dokonywania okresowych przeglądów i – jeżeli taka potrzeba zaistnieje – także generalnych remontów (zob. aneks, także: IV Synod Diecezji Tarnowskiej, statut 278, § 1, 2, 3).

§ 8. Kiedy organista obchodzi jubileusz 25-lecia lub 50-lecia pracy organistowskiej, proboszcz parafii powinien:

  1. poinformować o tym wspólnotę parafialną oraz Wydział Muzyki Kościelnej,
  2. udzielić jubilatowi okolicznościowej premii pieniężnej,
  3. jeśli organista na to zasługuje, zwrócić się do Wydziału Muzyki Kościelnej o pośrednictwo w przyznaniu jubilatowi odznaczenia kościelnego.

§ 9. Współmałżonek po zmarłym organiście ma prawo do jednorazowej odprawy pośmiertnej, której wysokość regulowana jest przez Kodeks Pracy.

Artykuł 8

Urlop

§ 1. Organista ma prawo do urlopu zgodnie z przepisami Kodeksu Pracy. Czas urlopu nie powinien kolidować z ważnymi wydarzeniami w życiu wspólnoty parafialnej (odpust, wizytacja kanoniczna itp.). Organista powinien pomóc proboszczowi parafii w znalezieniu na ten czas odpowiedniego zastępcy, którego opłaca się z kasy parafialnej.

§ 2. W uzasadnionych przypadkach organistę w jego obowiązkach może zastępować inna osoba o porównywalnych kwalifikacjach, jeśli proboszcz parafii wyrazi na to zgodę.

§ 3. Organiście zatrudnionemu na pełnym etacie przysługuje w tygodniu jeden dzień
wolny od pracy. W przypadku, gdy ustalony dzień wolny od pracy przypada w święto kościelne, organiście przysługuje w tym tygodniu inny dzień wolny.

§ 4. Organiście należy umożliwić wyjazdy służbowe, udział w rekolekcjach i dniach skupienia dla organistów, udział w sesjach szkoleniowych organizowanych przez Wydział Muzyki Kościelnej oraz wyjazdy z chórem parafialnym. Organiście przysługuje w tych przypadkach zwrot kosztów podróży i pobytu z kasy parafialnej. Dni te nie powinny być wliczane w urlop organisty.

Artykuł 9

Ubezpieczenie i emerytura

§ 1. Każdy organista zatrudniony w parafii na etacie musi być ubezpieczony według przepisów Kodeksu Pracy.

§ 2. Wiek emerytalny organisty wyznaczają przepisy Kodeksu Pracy. Wydłużenie pracy organisty poza wiek emerytalny jest możliwe, gdy proboszcz parafii wyrazi na to zgodę, i o ile pozwala na to zdrowie organisty. O przejściu organisty na emeryturę proboszcz parafii ma obowiązek powiadomić Wydział Muzyki Kościelnej.

Artykuł 10

Rozwiązanie stosunku pracy

§ 1. Zasady rozwiązania umowy o pracę pomiędzy organistą a proboszczem parafii regulują przepisy Kodeksu Pracy.

§ 2. Z ważnych powodów proboszcz parafii ma prawo wszcząć postępowanie zwolnienia organisty z zajmowanego stanowiska w trybie dyscyplinarnym, zgodnie z następującą procedurą:

  1. upomnienie ustne,
  2. upomnienie na piśmie z zagrożeniem zwolnienia,
  3. zawieszenie w czynnościach i skierowanie pisemnego wniosku do Diecezjalnej Komisji Muzyki Kościelnej, uzasadniającego zamiar zwolnienia organisty ze stanowiska,z5716296Q,Organy-Sauera-w-gralewskim-kosciele
  4. po uzyskaniu pisemnej opinii Zarządu Komisji potwierdzającej zasadność zwolnienia organisty, poinformowanie zainteresowanego o tym i rozwiązanie stosunku pracy.

§ 3. Powody postępowania w sprawie dyscyplinarnego zwolnienia organisty mogą być następujące:

  1. rażące zaniedbywanie obowiązków określonych w umowie o pracę,
  2. wyraźny brak troski o rozwój śpiewu kościelnego w parafii,
  3. lekceważące zaniechanie uzupełnienia brakującego wykształcenia muzycznego mimo wyraźnych poleceń pracodawcy,
  4. dawanie zgorszenia w parafii przez alkoholizm, przyjmowanie narkotyków, lub niemoralne życie,
  5. wyraźne i publiczne występowanie przeciw nauce Kościoła,
  6. przynależność do wrogich Kościołowi organizacji,
  7. naruszanie lojalności służbowej poprzez tworzenie opozycji przeciw proboszczowi parafii, nieuzasadnione rozgłaszanie do osób postronnych pretensji do pracodawcy,
  8. rażący brak troski o instrument lub celowe jego uszkodzenie.
  9. W przypadku dyscyplinarnego zwolnienia, organista ma obowiązek w terminie 30 dni opuścić mieszkanie służbowe, jeżeli z takiego korzystał, a klucz do mieszkania zobowiązany jest osobiście oddać proboszczowi parafii.

§ 7. Z chwilą rozwiązania umowy o pracę, organista jest zobowiązany oddać proboszczowi parafii klucz do chóru i kontuaru organowego, inne instrumenty muzyczne, będące własnością parafii, z których korzystał, a także bibliotekę muzyczną (partytury chóralne, materiały nutowe scholi itp.), śpiewniki, księgi liturgiczne i inny sprzęt stanowiący własność parafii.

§ 8. Zgodnie z Kodeksem Pracy, proboszcz parafii nie może zwolnić organisty w okresie przedemerytalnym, w czasie choroby i urlopu.

Artykuł 11

Postanowienia końcowe

§ 1. Niniejszy regulamin wraz z aneksami wchodzi w życie z dniem zatwierdzenia go przez Biskupa Tarnowskiego. Z tą chwilą przestają obowiązywać przepisy przeciwne regulujące sprawy organistów w diecezji.

§ 2. Przepisy niniejszego regulaminu nie działają wstecz.

§ 3. Proboszcz parafii zobowiązany jest wręczyć organiście tekst regulaminu, drugi egzemplarz winien znajdować się w kancelarii parafialnej.

§ 4. Proboszczowie parafii zobowiązani są do uporządkowania spraw organistów w swoich parafiach w myśl przepisów zawartych w niniejszym regulaminie. Kopie już podpisanych umów z organistami należy przesłać możliwie jak najszybciej do Wydziału Muzyki Kościelnej.

§ 5. Przedmiotem wizytacji kanonicznej winno być także sprawdzenie stanu technicznego organów w parafii, przeprowadzone przez upoważnionego wizytatora Diecezjalnej Komisji Muzyki Kościelnej, a wszelkie sprawy związane z koniecznością podjęcia niezbędnych korekt i remontów instrumentu winny znaleźć się w protokole powizytacyjnym.

§ 6. We wszystkich sprawach spornych proboszczowie parafii i organiści mają prawo odnieść się do przewodniczącego Diecezjalnej Komisji Muzyki Kościelnej Diecezji Tarnowskiej.

Nadzwyczajny szafarz komunii świętej

„Wejrzyj Panie na świeckich szafarzy Komunii świętej,

aby niosąc Chrystusa tym którzy Go potrzebują,

sami stawali się świadkami Ewangelii…”

Kim jest nadzwyczajny szafarz Komunii Świętej?

Kto może nim zostać i jakie są jego obowiązki?

Jak długo trwa przygotowanie do pełnienia tej funkcji?

WPROWADZENIE

imagesJYUKFQS8Kościół jest wspólnotą, w której każdy wierny powinien czynnie współdziałać z Chrystusem w dziele zbawienia (por. CL 55). Cały Lud Boży, dzięki sakramentom chrztu i bierzmowania, stanowi „święte kapłaństwo” (1 P 2, 5) zwane kapłaństwem powszechnym lub wspólnym. Chrześcijanie świeccy, wcieleni przez chrzest w Chrystusa, sprawują właściwe całemu Ludowi Bożemu posłannictwo w Kościele i w świecie (por. KK 31) i na mocy sakramentu chrztu uczestniczą w kapłańskiej, prorockiej i królewskiej misji Chrystusa.

Kodeks Prawa Kanonicznego określa szczegółowo miejsce świeckich w potrójnej posłudze Kościoła: w nauczaniu, uświęcaniu i pasterzowaniu. Posługę uświęcania wypełnia Kościół przez głoszenie słowa Bożego i sprawowanie sakramentów. W posłudze tej wierni mają własny udział, czynnie uczestnicząc na swój sposób w nabożeństwach, zwłaszcza w Eucharystii (por. kan. 835 § 4 KPK).

Oprócz posług lektora, kantora, organisty, scholi i ministrantów, „tam, gdzie to doradza konieczność Kościoła, z braku szafarzy, także świeccy, chociażby nie byli lektorami lub akolitami, mogą wykonywać pewne obowiązki w ich zastępstwie, a także rozdzielać Komunię świętą, zgodnie z przepisami prawa” (kan. 230 § 3 KPK).

Dokument Kongregacji Kultu Bożego, wprowadzający posługę nadzwyczajnych szafarzy udzielania Komunii świętej, uzasadnia to postanowienie duchowym dobrem i prawdziwą koniecznością (por. Instrukcja Immensae caritatis, I). Posługę tę sprawują oni nieodpłatnie.

Częsta Komunia święta jest bezcennym dobrem duchowym wiernych. Dlatego liczni wierni regularnie przystępują do Eucharystii. Z tego też względu w wielu parafiach staje się niezbędną pomoc w zanoszeniu Komunii świętej chorym i osobom w podeszłym wieku przebywającym w domach prywatnych, w szpitalach i w zakładach pomocy społecznej, a także w rozdzielaniu Komunii świętej podczas mszy świętej, zwłaszcza w niedziele i święta, „gdy liczba wiernych przystępujących do Stołu Pańskiego jest bardzo wielka, przez co sprawowanie mszy świętej zbytnio by się przedłużyło”, a także, gdy brak zwyczajnych szafarzy (kapłana lub diakona) oraz gdy spełnienie tej posługi „utrudnia im choroba, podeszły wiek lub duszpasterskie obowiązki” (Komunia święta i kult tajemnicy eucharystycznej poza mszą świętą, n. 17).

Niniejsza Instrukcja uwzględnia Postanowienie Konferencji Episkopatu Polski odnośnie do nadzwyczajnego szafarza Komunii świętej z dnia 2 maja 1990, Instrukcję Konferencji Episkopatu w sprawie formacji i sposobu wykonywania posługi nadzwyczajnych szafarzy Komunii świętej z dnia 22 czerwca 1991 r., stanowi ponadto normy wykonawcze do art. 231 Statutów III Synodu Archidiecezji Łódzkiej.

WARUNKI WYBORU KANDYDATAdo_chorych

  1. Nadzwyczajnymi szafarzami Komunii świętej mogą być mężczyźni w wieku 35-65 lat.
  2. Kandydat do podjęcia tej posługi powinien odznaczać się następującymi przymiotami:

a. wyróżniać się dojrzałością w wierze, a zwłaszcza zdrową pobożnością eucharystyczną i bardziej intensywnym życiem sakramentalnym;

b. odznaczać się wzorowym życiem moralnym i solidnością w życiu zawodowym, małżeńskim, rodzinnym i sąsiedzkim;

c. posiadać odpowiednie kwalifikacje intelektualne i przynajmniej średnie wykształcenie;

d. aktywnie uczestniczyć w życiu swojej wspólnoty parafialnej i cieszyć się poważaniem duchowieństwa i wiernych świeckich;

e. odznaczać się odpowiednią sprawnością psychiczną i fizyczną, a także innymi pozytywnymi cechami charakteru, jak otwarta i służebna postawa wobec drugich, serdeczność i łatwość nawiązania kontaktu z osobami chorymi i w podeszłym wieku;

f. wykazywać ducha apostolskiego;

g. przejść odpowiednią formację.

  1. Liczbę nadzwyczajnych szafarzy Komunii świętej w danej parafii należy dostosować do konkretnych potrzeb roztropnie rozeznanych przez miejscowego proboszcza.
  2. Kandydat do posługi nadzwyczajnego szafarza Komunii świętej powinien uzyskać aprobatę własnego proboszcza, który w tej sprawie może zasięgnąć opinii rady parafialnej.

FORMACJA KANDYDATA

  1. Posługa nadzwyczajnego szafarza Komunii świętej wymaga odpowiedniego przygotowania, dlatego przed otrzymaniem upoważnienia kandydat jest zobowiązany przejść odpowiednią formację.
  2. Nad właściwym przebiegiem formacji – wedle programu formacyjnego zatwierdzonego przez Arcybiskupa Łódzkiego – czuwa Archidiecezjalna Komisja do Spraw Liturgii i Muzyki Kościelnej.
  3. Formację kończy egzaminem pisemnym z teorii i ustnym z praktyki udzielania Komunii świętej podczas mszy świętej i zanoszenia jej chorym oraz osobom w podeszłym wieku.
  4. Koszta związane z uczestnictwem w formacji i w innych spotkaniach modlitewnych ponosi parafia własna kandydata.

bursaWARUNKI UZYSKANIA UPOWAŻNIENIA DO PEŁNIENIA POSŁUGI NADZWYCZAJNEGO SZAFARZA KOMUNII ŚWIĘTEJ

  1. W oparciu o obowiązujące prawo kanoniczne tylko biskup diecezjalny może upoważnić odpowiednio przygotowanego kandydata do posługi nadzwyczajnego szafarza Komunii świętej (por. kan. 910 i 230 KPK).
  2. W wypadku uzasadnionej konieczności proboszcz parafii lub rektor kościoła powinien zwrócić się z pisemną prośbą do Arcybiskupa Łódzkiego o upoważnienie kandydata do pełnienia posługi nadzwyczajnego szafarza Komunii świętej.

Prośba powinna zawierać:

a. nazwisko i imię, wiek, stan cywilny, wykształcenie i pełniony zawód kandydata;

b. uzasadnienie prośby;

c. opinię proboszcza własnego (rektora kościoła);

d. w załączeniu zaświadczenie o odbytej formacji.

  1. Pierwsze upoważnienie udzielane będzie zasadniczo na okres jednego roku, a kolejne na czas określony przez Arcybiskupa Łódzkiego.
  2. Upoważnienie do pełnienia posługi nadzwyczajnego szafarza Komunii świętej kandydat otrzymuje podczas specjalnego obrzędu liturgicznego.
  3. Przed każdorazowym przedłużeniem upoważnienia, na miesiąc przed upływem terminu ważności, wymagana jest nowa prośba proboszcza lub rektora kościoła z załączonym poświadczeniem o odbytym dniu skupienia lub rekolekcjach. Do prośby o przedłużenie należy również dołączyć dekret upoważniający wydany przez Arcybiskupa Łódzkiego, celem dokonania adnotacji o przedłużeniu.
  4. Upoważnienie udzielone przez Arcybiskupa Łódzkiego dla ważnych powodów może być przez niego uchylone.

WPROWADZENIE UPOWAŻNIONEGO DO POSŁUGI WE WSPÓLNOCIE PARAFIALNEJ

  1. Posługa nadzwyczajnego szafarza Komunii świętej wypełniana jest w konkretnej wspólnocie parafialnej, dlatego wprowadzenie do tej posługi winno mieć miejsce w kościele parafialnym lub kościele rektoralnym danego kandydata.
  2. Wprowadzenie do służby liturgicznej nadzwyczajnego szafarza Komunii świętej powinno być proste, należy zatem unikać przesady i tworzenia pozoru „święceń”. Proboszcz lub rektor kościoła przedstawia go wiernym na każdej mszy świętej odczytując dekret upoważniający wydany przez Arcybiskupa Łódzkiego, i dołączając w modlitwie powszechnej okolicznościowe wezwanie.

STRÓJ LITURGICZNY NADZWYCZAJNEGO SZAFARZA KOMUNII ŚWIĘTEJ

  1. Mając na względzie normy zawarte we Wprowadzeniu ogólnym do mszału rzymskiego, ustala się, że szatą liturgiczną nadzwyczajnego szafarza Komunii świętej, gdy pełni swoją posługę podczas mszy świętej, jest alba (nr 298).
  2. Powyższą zasadę należy zastosować również w sytuacji, gdy nadzwyczajny szafarz Komunii świętej pełni swą posługę w szpitalu lub innym zakładzie zamkniętym, a także w wypadku, kiedy zanosi on Komunię świętej do domu chorego. W drodze do szpitala, innego zakładu zamkniętego lub domu chorego powinien nosić odświętne ubranie.

15999POSŁUGA NADZWYCZAJNEGO SZAFARZA KOMUNII PODCZAS MSZY ŚWIĘTEJ

  1. Nadzwyczajny szafarz Komunii świętej winien wypełniać swą posługę jedynie wówczas, gdy przystępuje do niej większa liczba wiernych i brakuje zwyczajnych szafarzy (kapłanów lub diakonów), albo gdy są oni zajęci innymi czynnościami duszpasterskimi lub nie pozwala im na to stan zdrowia lub podeszły wiek.
  2. W myśl zasady podziału funkcji w zgromadzeniu liturgicznym nadzwyczajny szafarz Komunii świętej nie powinien pełnić innych funkcji podczas tej samej celebracji liturgicznej, np. lektora lub kantora itp. Funkcję inną może pełnić tylko wyjątkowo, gdy brak właściwych osób i ich czynności musiałby pełnić kapłan.
  3. Ubrany w szaty liturgiczne nadzwyczajny szafarz Komunii świętej zajmuje miejsce w prezbiterium lub tam gdzie pozostałe osoby pełniące funkcje liturgiczne. W żadnym wypadku podczas mszy świętej nie powinien on przebywać w zakrystii.
  4. Liturgiczny obrzęd pomocy w rozdzielaniu Komunii świętej winien być następujący:

Podczas śpiewu „Baranku Boży” nadzwyczajny szafarz Komunii świętej podchodzi do ołtarza i klęka na oba kolana z boku odprawiającego kapłana. Jeśli ze względów praktycznych byłoby to niewygodne lub niemożliwe, winien uklęknąć w innym odpowiednim miejscu. Po przyjęciu Ciała i Krwi Pańskiej, kapłan (lub główny celebrans, jeśli msza św. jest koncelebrowana) podaje Komunię świętą nadzwyczajnemu szafarzowi. Można mu jej udzielić pod dwiema postaciami przez zanurzenie lub przez bezpośrednie picie z kielicha. Następnie podaje mu naczynie z Komunią świętą i równocześnie przystępują do Jej rozdzielania.

Jeśli Komunia święta rozdzielana jest z puszki znajdującej się w tabernakulum, na ołtarz przynosi ją kapłan podczas śpiewu „Baranku Boży”. Nadzwyczajny szafarz Komunii świętej czyni to tylko w wyjątkowych sytuacjach.

Po rozdzieleniu Komunii świętej kapłan i nadzwyczajny szafarz, odbierają od ministrantów pateny i wracają do ołtarza. Kapłan zanosi naczynie z Najświętszym Sakramentem do tabernakulum, po czym wraca do ołtarza i puryfikuje pateny oraz kielich. W tym czasie nadzwyczajny szafarz Komunii świętej wraca na swoje miejsce. Jeśli zachodzi potrzeba, puryfikuje palce w naczyńku stojącym obok tabernakulum lub na kredensie. Jedynie w wyjątkowych wypadkach zanosi puszkę z Najświętszym Sakramentem do tabernakulum i przed zamknięciem drzwiczek przyklęka na jedno kolano.

Nadzwyczajny szafarz może pomóc kapłanowi również podczas rozdawania Komunii świętej pod dwiema postaciami, gdy jest ona udzielana w przypadkach przewidzianych przez prawo. Jeśli wierni spożywają Krew Pańską bezpośrednio z kielicha, wówczas nadzwyczajny szafarz podaje kielich mówiąc: „Krew Chrystusa”, przyjmujący odpowiada „Amen”. Podczas podawania kielicha przyjmujący, jeśli potrzeba, „swymi rękami przysuwa sobie kielich do ust” (por. Wprowadzenie ogólne do mszału rzymskiego, nr 244). Po przyjęciu Krwi Pańskiej przez wiernego nadzwyczajny szafarz ociera puryfikaterzem zewnętrzną stronę kielicha.

Jeśli Komunii pod dwiema postaciami udziela się przez zanurzenie, wówczas kapłan trzyma kielich z Krwią Pańską, a nadzwyczajny szafarz Komunii świętej może trzymać naczynie z Ciałem Pańskim.

ZANOSZENIE KOMUNII ŚWIĘTEJ CHORYM LUB OSOBOM W PODESZŁYM WIEKUEucharystia

  1. Celem podkreślenia związku Komunii świętej ze sprawowaniem Eucharystii przez wspólnotę parafialną nadzwyczajny szafarz otrzymuje Najświętszy Sakrament od celebransa pod koniec najbardziej czasowo dogodnej mszy świętej Za jego pośrednictwem – przed końcowym błogosławieństwem – kapłan przekazuje chorym i osobom w podeszłym wieku specjalne pozdrowienie od wspólnoty.
  2. W przeddzień nadzwyczajny szafarz powinien odwiedzić chorego (osobę w podeszłym wieku), aby ją duchowo przygotować do przyjęcia Komunii świętej W czasie tej wizyty winien poprosić domowników lub opiekunów chorego (osoby w podeszłym wieku) o odpowiednie przygotowanie mieszkania (stół nakryty białym obrusem, świece, krzyż, woda święcona, szklanka czystej wody do puryfikacji lub podania choremu).
  3. Zwykły i skrócony obrzęd Komunii chorych lub osób w podeszłym wieku udzielanej przez szafarza nadzwyczajnego znajduje się w księdze liturgicznej Sakramenty chorych. Obrzędy i duszpasterstwo, Księgarnia świętego Jacka Katowice 1978.

Por. „Instrukcji w sprawie ustanawiania i formacji nadzwyczajnych szafarzy Komunii Świętej”,

Kościelny – Zakrystianin

 

Kościelny (zakrystianin – od słowa zakrystia) to osoba, wykonująca prace w kościele jak i wokół niego. Najczęściej jest to człowiek świecki, który sprawuje nadzór nad zakrystią. Zakrystianem może być również zakonnik lub zakonnica. Zakrystian jest też często nazywany kościelnym.

Do obowiązków i ról które spełnia można zaliczyć: otwieranie i zamykanie świątyni dzwonienie dzwonem przed mszą i w czasie procesji opieka nad paramentami dbanie o porządek i czystość w kościele oraz wokół kościoła przygotowanie szat i naczyń liturgicznych do obrzędów pomoc kapłanowi przy zakładaniu szat przed mszą i zdejmowaniu po mszy bywa często opiekunem formacji ministranckiej zastępuje ministrantów przy celebracji mszy pomaga kapłanowi w obrzędach i sakramentach, takich jak: chrzty, śluby, bierzmowanie, namaszczenie chorych, pogrzeby i inne.

Ze względu na wykonywany zawód i funkcję „zaufania publicznego”, zakrystian lub kandydat na zakrystiana powinien charakteryzować się odpowiedzialnością, wysoką kulturą osobistą oraz wyznawać ogólnie przyjęte normy moralne i etyczne.